Kritisch, hard, fris en nog steeds uitermate leesbaar

We maakten tijdens onze jeugd kennis met de striptrilogie van Marvano en waren daarvan danig onder de indruk. Zo'n slordige dertig jaar later lazen we eindelijk de roman van Joe Haldeman uit 1975, die bekroond werd met de Hugo - , de Nebula - én de Locus Award en ook die blijft 50 jaar na verschijnen nog helemaal overeind.

In de eeuwige oorlog wordt fysica-student William Mandella opgeroepen voor het leger nadat de mensheid voor het eerst een buitenaards ras, de Tauranen, heeft opgemerkt om dat ze een handelsschip zouden aangevallen hebben. Mandella wordt deel van een hyperintelligent en strak getraind korps dat het heelal wordt ingestuurd als verkenners om eventuele represailles te nemen. Met colapsor-sprongen kan de mens honderden lichtjaren in een fractie van seconde afleggen, maar wordt dan wel slachtoffer van de tijd/relativiteit: als soldaat Mandella na 2 maanden dienst terugkeert naar de legerbasis, is er op aarde een heel mensenleven verstreken...

Haldeman verwerkte zijn ervaringen als soldaat in de Vietnamoorlog in een strak geschreven science-fiction verhaal. Hard en meedogenloos bij momenten, meeslepend en dramatisch op andere momenten, kritisch en cynisch in weer andere contexten: de Eeuwige Oorlog is het allemaal. Het concept van de voortdurende oorlog en de tijd/relativiteit die impact heeft op de soldaten maakt het origineel en verrassend, daar zal ook nog wel een flinke metafoor achter zitten omtrent de vervreemding die soldaten ervaren als ze terugkeren naar hun eigen maatschappij.
Enfin: goed gedaan, Joe. Niet wereldschokkend, wel prima en nog uitermate leesbaar. 

Door Gert De Bie