Alle genres


Onze laatste recensies

Oorlogsvlieger -- (Vertaald)
70 jaar oud, maar bulkend van relevantie

Een boek dat open bloeit als een krokus op een februariochtend. 70 jaar oud, maar het bulkt nog van relevantie. Antoine de Saint-Exupéry - ja, die kent u van het bloedmooie "De kleine prins" - was naast journalist en auteur ook piloot en actief bij de Franse luchtmacht in de Tweede Wereldoorlog. In Oorlogsvlieger is de rode draad een verkenningsvlucht boven vijandelijke stelling die moet uitgevoerd worden. De oorlog is op dat moment voor de Fransen al zo goed als een verloren zaak waardoor de vlucht niet alleen zo goed als zelfmoord lijkt, maar ook nog eens compleet zinloos is. Wat van dit boek een pareltje maakt, is dat de auteur het verloop van de vlucht als kapstok gebruikt om de twijfels, visie en gedachtes van de soldaat/piloot/mens uit te werken en weer te geven. Daar komt de kracht van zijn schrijverschap en nog meer van zijn denken naar voren. Tijdens de vlucht probeert de Saint-Exupéry zichzelf een plaats in het geheel te geven. Hij ontdekt dat de angst bij de verwachting hoort, want eens hij zijn opdracht aan het uitvoeren is, handelt hij efficiënt, doelgericht en is er voor de angst geen ruimte meer. Als hij met zijn boordschutter en navigator dan toch levend lijkt terug te keren uit de beschietingen met luchtafweer en ontmoeting met vijandige jagers, vallen bij de piloot/auteur de schellen van de ogen. Op heldere en uitmuntende wijze geeft de Saint-Exupéry zijn plaats in het geheel mee en schrijft hij een filosofisch betoog over de rol en verantwoordelijkheid van het individu in het geheel (de samenleving) maar evenzeer over de verplichtingen van die samenleving ten opzichte van dat individu heeft en waarom dat dreigt mis te lopen. Het draait er om dat we ons gelijk moeten kunnen voelen in iets dat ons overstijgt. Het is zinloos dat ik dat probeer te verhelderen, maar wat dacht je van: "De aanhangers van de nieuwe godsdienst zulle er niet mee akkoord gaan dat een aantal mijnwerkers voor de redding van één enkele bedolven mijnwerker het leven waagt. (...) Het welzijn van de Gemeenschap bekijken ze in getallen - en de getallen zullen hen beheersen. Op die manier zullen ze het vermogen verliezen zichzelf te overstijgen. En daardoor zullen ze verafschuwen wat van hen verschilt, omdat ze niets hebben, boven het ik uit, om mee samen te vallen. Iedere gewoonte, ieder ras, iedere denkwijze die hun vreemd is, zullen ze onvermijdelijk als krenkend zien." of "Ik geloof dat de cultus van het Universele de particuliere rijkdommen verheft en verbindt - en de enige mogelijke orde gestalte geeft, namelijk die van het leven. In een boom heerst orde, ondanks de wortels die verschillen van de takken." en zo zou ik er nog ettelijke kunnen noteren. Goed gedaan, Antoine. Confronterend ook dit boek te lezen met in het achterhoofd de wetenschap dat de Saint-Exupéry van een soortgelijke vlucht - boven Duitsland als voorbereiding op het eindoffensief van de geallieerden - op 31 juli 1944 nooit meer terugkeerde. (hmm, zou ik toch 5 sterren geven?)

editor

Door sinds 6 dagen

The Man Who Fell to Earth -- (Sci-fi)
Erg mooi en aandoenlijk

Zoals met de schoonste scifi boeken - en met alle echt mooie boeken tout court - dekt de vlag zelden de lading en zit er onder de oppervlakte, onder het verhaal an sich - nog heel wat moois verborgen. Vermomd als mens landt een man van een andere planeet op aarde om een oplossing te zoeken voor de laatsten van zijn soortgenoten die op de opgedroogde planeet tot ondergang gedoemd zijn. Met zijn technologische voorsprong zet hij een bedrijf op poten om alvast het nodige geld bij elkaar te krijgen, maar hoe langer hij op aarde is, hoe meer hij verrast wordt door de menselijke natuur, al dan niet positief. Hij identificeert zich steeds meer met mens zijn, waaruit twijfels en onzekerheid groeien of zijn lot en dat van zijn soort. We wisten van bij aanvang dat dit boek ooit verfilmd was met David Bowie in de hoofdrol en toen we op bladzijde twee geconfronteerd werden met de fysieke beschrijving van het gelande buitenaards wezen vermomd als mens, zijn we helemaal overtuigd dat die rol Bowie op het lijf geschreven was. Een boek dat leert over mens zijn of niet, met een goed uitgewerkte spanningsboog. Indrukwekkend is hoe Walter Trevis niet focust op wat mogelijk een spannende race tegen de tijd zou kunnen zijn, maar op het karakter, de twijfels en de onzekerheden van zijn hoofdrolspelers. Het boek is empathisch en doorleefd en kreeg een verrassende, aangrijpende en aandoenlijke plot mee. Erg mooi.

editor

Door Gert De Bie sinds 9 dagen

Er was misschien eens -- (Jeugdboeken)
Superkrachtig fake-news-vaccin voor de jeugd

Boeken zetten dan wel aan tot kritisch denken, maar illustrator Yarne Daeren en "semi-professioneel onozelaar" (*) ((*) zijn woorden, niet de onze) Kamiel De Bruyne vonden dat de jeugd van tegenwoordig nog een duwtje in de goede richting kon gebruiken. Zeker in een wereld waar we ons omsingeld voelen door gekleurde media en valse nieuwsberichten leek het hen hoog tijd om kinderen en jongeren een gezonde oefengids fake-news-spotten mee te geven. En zo werd "Er was misschien eens" geboren. Een bundeling van twintig verhalen die allemaal wel een beetje naar "broodje aap" ruiken. Sommige zijn misschien echt waar, maar andere blijken gewoon de reinste larie en apekool. Na elk verhaal volgt telkens de hamvraag "waar of niet waar". Best uitdagend, want weten jullie (de volwassenen) eigenlijk wel of het waar is dat de eerste vrouw op de maan zomaar toevallig was? En of er ooit echt een beeldhouwer de Olympische Spelen won? Kan een poes postbode worden of gaat dat net een brug te ver? Het verschil tussen fictie, feit en fabel blijkt helemaal niet zo evident, maar met dit boek leren we al fact-checkend de waarheid van leugens te onderscheiden.

editor

Door Linde De Vos sinds 10 dagen

Als ik een dinosaurus had -- (Emotionele ontwikkeling)
Een prehistorisch huisdier houden, brengt chaos (beetje maar...)

"Ik wil een ander huisdier. Iets bijzonderders, maar wat?". Als je die kwestie aan kinderen overlaat, willen ze vast een dier zo groot als een huis of supersterk of een eentje die kunstjes kan of liefst nog al het bovenstaande. In 'Als ik een dinosaurus had' volgen we hoe een meisje hardop droomt van haar lievelingshuisdier: een dinosaurus. In haar pleidooi somt ze alle redenen op waarom ze zoveel pret gaat beleven met een dino, maar net zo goed welke praktische beslommeringen de verzorging van zulke gigant met zich meebrengt. Dat dinosaurussen al miljoenen jaren geleden uitgestorven zijn, blijkt nog het minste probleem. Bedenk maar eens hoe je een dino te eten en drinken geeft, hoe je zijn tanden moet verzorgen of hoe die in hemelsnaam thuis op de sofa past en het kattenluikje - dat zal ook maatje groter moeten! Deze en vele andere argumenten worden in een komiek wisselspel van rijmzinnen en geestige prenten te berde gebracht. Zo luidt het bijvoorbeeld: "Ze zijn een beetje lomp, ze zullen heus wel eens iets mollen. Geeft niks. Maar kijk wel waar je loopt, ze maken grote..." (met een bijhorend plaatje dat niets aan de verbeelding overlaat). Een ideaal boek om kinderen op een geestige en fantasierijke manier iets bij te brengen over verantwoordelijkheid en zorgen voor een huisdier.

editor

Door Linde De Vos sinds 10 dagen

Mr Salary -- (Kortverhalen)
Relatieprotret: in al zijn gelaagdheid ontleed (in 30 pagina's).

Wanneer Sukie van Boston terug naar Dublin keert, wordt ze navelstarend overmand door de vraag waar haar thuis zich nu bevindt. Nathan komt haar ophalen, maar wie is hij eigenlijk: haar beste vriend, huisgenoot, een broer die ze nooit had, suikeroom, surrogaatouder of is hij meer? Is Nathan haar eigenlijke thuis? En hoe zitten de zaken ervoor nu dat ze beiden weer single zijn? Al deze vragen hangen als een heet hangijzer in de autorit naar hun gedeelde flat. Samen met de personages zelf proberen we de geschiedenis van deze uniek in elkaar gevlochten levens mee te ontrafelen. In deze korte Rooney tune weet de Ierse auteur haarscherp de meerduidigheid van Sukie en Nathans relatie te dissecteren en legt ze verborgen nuances bloot die ons in het dagelijkse leven zo makkelijk aan het oog weten te ontglippen. Geholpen door haar vat op levensechte taal ontstaat een wisselspel van dialoog en herinnering waarin de grenzen en kantlijnen van menselijke gevoelens en verbondenheid helemaal hertekend worden. Het resultaat is een zeer beklijvend relatieportret: glashelder van op afstand, maar vaag en verwarrend voor wie er middenin staat.

editor

Door Linde De Vos sinds 10 dagen

Rogue Male -- ()
Terechte klassieker: heerlijke (ont)spanningsliteratuur

Geoffrey Household publiceerde dit klassiek geworden vluchtverhaal in 1939, toen de komst van de Tweede Wereldoorlog onomkeerbaar was. Een Brit wil 'gewoon voor de sport' kijken of hij erin zou slagen een Europese dictator neer te schieten. Hij wordt echter door de lijfwacht gegrepen & gemarteld, maar blijft erbij dat hij nooit van plan was echt te schieten. Ze gooien hem van een klif, maar hij overleefd wonderwel en slaat op de vlucht. Household sleept je mee in een heerlijk uitgewerkt en doordacht kat en muisspel tussen de vluchteling en zijn belagers. Overgoten met een politiek sausje en intelligent en vlot geschreven, is Rogue Male een terechte klassieker en een sterk staaltje ontspanningsliteratuur.

editor

Door sinds 11 dagen

LAST UNICORN -- ()
Bevreemdend sprookje vol tegendraadse humor.

In De laatste eenhoorn, voor het eerst gepubliceerd in 1968, neemt Peter S. Beagle ons mee naar zijn wondere wereld waar tovenaars klunzen zijn, toverheksen hun straf niet ontlopen, vlinders gedichten reciteren en een eenhoorn op pad trekt om te zien of er nog soortgenoten in leven zijn. Beagle speelt op een eigenzinnige manier met taal en weet steeds verrassende metaforen voor te schotelen. Het verhaal doet soms vreemd aan, maar fascineert en zit vol (tegendraadse) humor. (Wie is zij, Maartje? Zij is een vrouw, Hoogheid, en dat is al raadselachtig genoeg.) Het boek werd verfilmd en er gingen inmiddels meer dan 5 miljoen exemplaren van over de toonbank. De laatste eenhoorn scoort nog steeds erg goed in toplijsten van fantasy-lezers. Wij vonden het alvast een aangename en verfrissende reis.

editor

Door Gert De Bie sinds 11 dagen

De woestijn van de Tartaren -- ()
Existentieel pareltje

Dino Buzzati schreef deze klassieker uit de Italiaanse literatuur in 1938 en publiceerde het uiteindelijk in 1945. Buzzati verhaalt ons het wedervaren van luitenant Giovanni Drogo, die zijn eerste militaire standplaats krijgt bij een garnizoen op de grens met de woestijn van de Tartaren. In het fort is de oorlogsdreiging al jarenlang onbestaande, maar toch heerst er onder de gelegerden een vage hoop op een vijandelijk treffen en het daarbij horende heldendom. Luitenant Drogo wil in eerste instantie zo snel mogelijk weer naar huis, maar raakt uiteindelijk toch in de ban van de vesting & de mogelijkheid tot een treffen met de vijand. Zo verzandt hij in de gewoontes en routines van het leven in de vesting en glijden de jaren haast ongemerkt voorbij. De woestijn van de tartaren leest vlot en sleurt je stap voor stap mee in een steeds meer beklemmende sfeer. Het boek wijst op de absurditeit van het leven: we stellen onze hoop op illusies en zijn er vast van overtuigd dat we op een dag zullen ontsnappen aan de sleur en routine. Maar net die verwachtingen houden ons vast en veroorzaken stilstand. Heb je de moed om je leven zelf te bepalen? Leef je of laat je het leven aan je voorbijgaan? Wij waren alvast onder de indruk...

editor

Door Gert De Bie sinds 11 dagen

The Thirty-Nine Steps -- ()
Heerlijke cultklassieker

Cult-klassieker uit 1915. Richard Hannay ontmoet zijn bovenbuur in het hotel wanneer die een beetje verward bij hem aanklopt met de woorden Kan ik hier even blijven, ik ben namelijk net overleden. Blijkt dat de man een groots complot op het spoor is en poogt zijn belagers te ontvluchten. Als Richard hem daags nadien vermoord aantreft, neemt hij zelf het initiatief om het complot te onthullen en slaat hij op de vlucht. Het begin van een heerlijk spannend achtervolgingsverhaal met een strakke plot. Leest als een trein en werd verfilmd door Alfred Hitchcock. Aanrader.

editor

Door Gert De Bie sinds 11 dagen

The Woman in the Dunes -- ()
Existentieel en bevreemdend

(We lazen een toneelbewerking die niet meer beschikbaar is) De vrouw van het zand is een fascinerende en bevreemdende situatieschets uit 1962 van de Japanse auteur Kobo Abe. Een man die op zoek is naar zeldzame insecten besluit te overnachten in een dorp in de duinen. De inwoners van het dorp moeten dagelijks zand ruimen om te voorkomen dat de duinen hun woonplaats opslokken. De man ziet daar het nut niet van in en raadt zijn gastvrouw aan in opstand te komen. Daarin ziet zij dan weer geen graten, wat leidt tot een existentialistische dialoog over de zin en onzin van lots-aanvaarding. Smakelijke tekst die beklijft en meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Zo moet dat met een goed boek, zeker?

editor

Door Gert De Bie sinds 11 dagen