Alle genres


Onze laatste recensies

Ithaca -- (Engelstalig)
Knap leesvoer

In 'Ithaca' vertelt Claire North het verhaal van Penelope, die - wachtend op de thuiskomst van haar man Odysseus (yep, die van dat paard) - zijn koninkrijk probeert veilig te stellen.
Tussendoor poogt ze haar zoon Telemachus op te voeden, houdt ze ongedurige aanbidders die azen op het koninkrijk op afstand en zoekt ze een veilige positie binnen de fragiel gebalanceerde Griekse politieke machtsstrijd. Als lezer kijk je mee door de ogen van Hera, godin-moeder en echtgenote van Zeus en wordt je stevig met de neus op de sterk patriarchale gesloten machocultuur van het Oude Griekenland met zijn oorlogshelden gedrukt.

Claire North schrijft dit alles met vlotte, snelle pen en met heel wat aandacht voor de aspiraties, achterliggende redenen en motieven van al haar personages. Dat maakt van Ithaca een subtiel geweven boek vol intriges, plotwendingen en spanning.

Waarom maar drie sterren voor zo'n boek? Omdat we Claire North tot nog toe een volstrekt originele auteur vonden, met een eigen stem, eigen thematiek en verrassende, frisse, meeslepende en vlot geschreven boeken vol spanning en toch niet geheel vrijblijvend.

Dat ze de mythe van Odysseus herschrijft, doet daar een beetje aan af, vinden we. Al doet ze dat natuurlijk goed en weer met frisse stem. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Wil je een goed boek lezen of op originele manier kennis maken met de mythe van Odysseus? Lezen die handel.
Wil je Claire North leren kennen als heerlijk, volstrekt origineel auteur? Lees The First Fifteen Lives of Harry August of The Gameshouse





editor

Door Gert De Bie sinds 1 dagen

Alle namen -- (Vertaald)
Inhoud en stijl als één geheel


Wie José Saramago leest krijgt een unieke vervlechting van de grootste parameters in de literatuur voorgeschoteld: inhoud en stijl als werkelijk één geheel. De stijl bestaat bij Saramago uit lange, dansende zinnen waarin interne monoloog, dialoog en vertelling naadloos in elkaar overgaan binnen dezelfde zin, waardoor er subliem gevulde pagina's ontstaan van grote alinea's die lijken te suggereren dat Saramago's universum geheel gevuld is met woorden. De inhoud verhaalt zich in zijn boeken steeds als een interessant conceptueel experiment, zoals in De stad der blinden, waar hij de vraag stelt: wat als er een besmettelijke ziekte rondwaart die ons blind maakt? In Alle namen is dit thema iets complexer, wellicht minder briljant, maar alsnog geniaal: Meneer José werkt op een bureau van het Algemene Archief van de Burgerlijke stand, waar alle namen, geboorteplaatsen en -data verzameld worden in enerzijds een archief van de levenden, en eens mensen sterven overgeplaatst worden naar het archief van de doden. Saramago werkt dit thema theoretisch zo uit dat we de indruk krijgen dat het archief werkelijk alle data van iedereen bijhoudt, van de hele wereld, uit heel de geschiedenis, wat het archief een soort metafysische, bijna absurde, dimensie geeft. In feite doet de setting van dit boek me ook denken aan de films van Wes Anderson, maar dan met een stevige cinematografische kleuring door Tim Burton. Zoals we ons van een archief kunnen inbeelden, is het geordend op een misselijkmakend logisch-hiërarchische structuur die eerder aanvoelt als een labyrint dan als een systematisch geheel. Labyrintisch is ook de zoektocht die José Saramago doormaakt wanneer hij plots een buitengewone interesse krijgt in de gegevens van een vrouw wiens personeelsfiche onvolledig blijkt. Als een journalist gaat hij op zoek naar haar thuisadres, waardoor hij in feite reeds de grenzen van zijn bevoegdheden als medewerker van de Burgerlijke Stand overschrijdt, maar kan haar niet vinden. Wat volgt is een obsessieve zoektocht door de dwaalwegen van archief en stad, naar een vrouw die hij nooit gekend heeft. Een vrouw waarvan hij zelfs niet weet of ze nog leeft. Saramago's stijl is, zoals ik net al zei, de vervollediging van dit 'zoektocht'-thema. Mr Josés kronkelende zoektocht spiegelt ons pad door Saramago's dronken proza dat gevuld is met filosofische beschouwingen over het leven en de dood, de betekenis van namen, de aard van het onderzoek en het nut van de archivistiek. Volgens mij maakt Alle namen een prototypisch onderdeel uit van Saramago's werk, hoewel het in de schaduw staat van kaskrakers zoals Stad der blinden. Voor elke Saramago fan, zeker de moeite waard!

editor

Door Simon Vaes sinds 12 dagen

De Zwijger -- (Non-fictie)
Spreken over een zwijger

Hoe schrijf je een biografie over een figuur met enorm historisch belang maar een weinig spectaculair leven? Dat is de vraag die ik mezelf zou stellen wanneer ik een biografie van Willem van Oranje, vader des vaderlands van onze noorderburen, zou schrijven. Oranje was in de kern een man van adel en bedreef zich in de twee grote bezigheden die van edellieden op dat moment verwacht werden: oorlog en politiek. In zijn beklijvende boek beschrijft van Stipriaan in groot detail al de veldtochten, vergaderingen, politieke intriges en diplomatieke missies die Oranje in die bedrijven uitvoerde. En uit al die details blijkt dat hij als politicus niet veel verschilde van onze eigen politici. Hij was een man met grote ambities, maar doorgaans met te weinig geld, waardoor het grootse deel van zijn plannen faalden of onuitgewerkt bleven. Die geldnood dwong hem om politieke compromissen te sluiten, in zee te gaan met partijen die hij liever ontweek. Daardoor is De Zwijger in wezen een lange verhaling van Oranjes lange worsteling met zijn eigen financiering, de louche banden die hij onder naam van geld moest aangaan en al de politieke irritaties die hij leed door zijn noodgedwongen nauwe samenwerking met al de complexe politieke organen van de Nederlanden. Hoewel het verhaal mij soms wat repetitief werd, heeft het wel belangrijke stereotypen die ik had rond Oranje doorprikt, wat bij mannen die de titel 'vader des vaderlands' dragen vaak neerkomt op een grondige nuancering van de mythe. Oranje was niet zo larger than life als de Nederlandse geschiedschrijving ons wil doen geloven. Hij was een zoekend, pragmatisch man, zoekend tussen godsdiensten, tussen bondgenoten, tussen sponsors, tussen familieleden. Hij koos steeds de meest rationele weg die hem het meest voordeel bood, en is daarmee een voorloper van de moderne machtspoliticus, wat de occasionele verveling bij mijn lezing volgens mij verklaart. Aan de ene kant is dit boek een uitgebreide, uitstekend onderzochte biografie van een belangrijk historisch figuur uit de Nederlandse en zeker ook 'Belgische' geschiedenis, maar aan de andere kant is het ook een biografie van een moderne machtspoliticus, en dat is niet meteen mijn favoriete genre. Niettegenstaande, zeker een aanrader voor alle mede geschiedenisnerds!

editor

Door Simon Vaes sinds 12 dagen

Kitchen -- (Vertaald)
Verrassend en fris. Straf.

Verrassend en fris, zo voelden de drie novelles (Kitchen, Volle maan en Moonlight Shadow) die in Kitchen gebundeld werden aan.

In 'Kitchen' komt Mikage, een wees die nu ook haar grootouders verliest, haast toevallig terecht bij Eriko en haar zoon Yuichi en maakt daar haar rouwproces door. Ze voelt zich daar meteen thuis omdat er een fijne keuken is.
In 'Volle maan' maakt ook Yuichi een rouwproces door en staat de wisselwerking tussen Mikage, die rouwen door en door kent, en Yuichi centraal.
Tot slot volgen we in 'Moonlight Shadow' drie personages die een geliefde verloren.

Hoewel de thematiek van Kitchen behoorlijk zwaar is, weet Banana Yoshimoto er behoorlijk lichtvoetig mee om te springen. Ze vertelt dikwijls over banale dingen zoals eten en drinken, maar schrijft tussendoor bijna achteloos grootste dingen in eenvoudige woorden of korte, rake zinnen neer. Soms voelt dat wat hoekig aan, maar storen doet dat niet en misschien is dat wel de manier waarop haar verhalen overeind en verteerbaar blijven.

De eerste twee zijn de meest verrassende, het laatste het meest intense en poëtische. Knap.

editor

Door sinds 12 dagen

De blinde uil -- (Vertaald)
Straf boek, dat zich ongetwijfeld dikwijls laat herlezen.

Een cultboek/klassieker die in 1937 in Iran verscheen en onder boekhandelaars heel wat weerklank vond toen uitgeverij Jurgen Maas in 2018 een nieuwe Nederlandse vertaling op de markt bracht.

We namen ons al langer voor hem te lezen, maar het bleek nodig te zijn 'De blinde uil' op het programma van 'Tussen de letters' te zetten om effectief aan het lezen te slaan.

De sfeer in de belevingswereld van het hoofdpersonage heeft weerklank van Werther uit Goethes klassieker: zijn leven wordt gedomineerd door een onmogelijke liefde en een existentiële crisis. In De blinde uil komt er echter nog een flinke portie opium bij kijken.

Het boek groeit na lezing meer in onze achting dan tijdens, wat me toch altijd een goed teken lijkt: het heeft dan duidelijk een stempel gedrukt en zijn sporen achter gelaten.
Hedayat bouwt geen heldere verhaallijn uit, maar geeft de belevingswereld van zijn lijdende hoofdpersonage knap weer en speelt op een knappe manier met herhaling, die je als lezer soms houvast biedt, dan weer net doet twijfelen of op het verkeerde been zet.
De flinke portie weltschermz die meegedragen wordt, doet ons denken dat we hier als 18-jarige lezer wel eens mee gedweept konden hebben. Nu denken we soms: gast, stel u niet aan :), zonder daarom ook maar minder geboeid of minder empathisch verder te lezen.

Straf boek, één dat zich ongetwijfeld laat herlezen en herlezen.

editor

Door Gert De Bie sinds 12 dagen

Drijven -- (Nederlandstalig)
Indrukwekkend debuut!

Drijven is het literaire debuut van het heerlijke Nederlands-Vlaamse cabaretduo Grof Geschud, bestaande uit Myrthe van Velden en Lander Severins. Fris van de theaterschool brachten ze 'Lijmen' op de planken: een knappe cabaretshow waarin ze verhaalden over hun leven als liefdeskoppel én professioneel duo. Nadien volgde 'Broeden', een stuk met een zelfde speelse lijn waarin Lander en Myrthe het publiek vertelden dat hun liefdesrelatie over is, maar ze daar als professioneel duo hoegenaamd geen probleem mee hebben.

En nu is er 'Drijven', de roman waarin ze bovenstaande verhaallijnen hernemen, verder uitdiepen en in wisselend vertelperspectief van zich afschrijven.
Het boek heeft twee grote krachten: Lander en Myrthe hebben een heerlijke, speelse en soms beeldende taalbeheersing, schrijven vlotte en schone zinnen en bouwen knappe scènes op.
Bovendien geven ze een intieme en eerlijke blik op hun relatieleven: als lezer leef je van a tot z mee met hun kleine kantjes, het aantrekken en afstoten en de al dan niet onmogelijkheid van hun liefde.
Indrukwekkend debuut, zeggen we dan.
De vele scènes komen ongetwijfeld van hun kwaliteiten als theatermakers, maar breken soms het leestempo een beetje. Al zouden sommige lezers daar net van kunnen houden: het boek biedt rustpunten en laat zich snel weer oppikken.
Sterk debuut, dat een breed publiek zal aanspreken en absoluut naar meer smaakt!

editor

Door Gert De Bie sinds 12 dagen

Wizard and glass -- (Fantasy)
Kwaliteit. Alweer.

Het lezen van langere boekreeksen voelt altijd heel erg ambigue aan: enerzijds is er een verlangen naar de reeks omdat je weet wat je te wachten staat. Je kan weer in een wereld duiken die je al kent en dat lijkt erg dankbaar.
Maar als ik dan begin te lezen, moet de auteur me precies altijd dubbel zo hard proberen te overtuigen: hé gast, ik ken dit nu stilaan wel en hoop dat je echt wat geniaals in je mouw hebt zodat het ook deze keer de moeite waard is.
Als de auteur dan in zijn reeks ook nog eens een verhaal in het verhaal begint te vertellen, zet ik me helemaal schrap: de plotlijn is immers wat je aan de reeks gekluisterd houdt en als die dan even (euh, een heel boek lang) verlaten wordt, begin ik nerveus te worden.

Maar genoeg over mij: Stephen King gebruikt boek 4 van zijn Donkere Toren reeks om een kantelpunt in het verleden van scherpschutter Roland uit de doeken te doen en heeft daar een slordige 800 pagina's voor nodig, maar ondanks alle voorgaande kritische reserves, wist hij ons toch weer helemaal mee te sleuren. Actie, tragiek, spanning en een goeie plotontwikkeling: ook nu weer doet de grootmeester dat allemaal met verve.

Kans dat we binnenkort ook boek 5 aanvangen: 99,8%. 4 sterren, 3 sterren, 3,46 sterren: wie maalt daarom. The Dark Tower is absoluut kwaliteit.

editor

Door Gert De Bie sinds 12 dagen

Light -- (Sci-fi)
Boeiend, maar de plot hing in een intellectuele mist

Genomineerd voor de Arthur C. Clarke Award, bekroond met de James Tiptree, Jr. Award, door The Guardian op nr 91 gezet in de lijst van 100 beste boeken van de 21ste eeuw en bejubeld door Iain Banks: dit boek kwam met indrukwekkende geloofsbrieven op mijn leeslijst terecht.

Light is alleszins geen rechttoe rechtaan boek, noch hapklare science fiction. We krijgen 3 door elkaar gehusselde verhalen voorgeschoteld, waarvan er eentje zich eind 20ste eeuw afspeelt en 2 in 2400. Een wetenschapper die aan de vooravond van een ruimte-technologische ontdekking staat wordt gekweld door 'The Shrander', een wezen dat hem lijkt aan te zetten tot moorden. 400 jaar later volgen we een roekeloze ruimtepiloot en de cyborg-kapitein van een ruimteschip en hun avonturen. Harrison refereert aan populaire muziekcultuur en aan literatuur, schrijft over de genres heen (we proeven naast scifi ook noir-detective en misschien wel ideeën-roman in het boek) en lijkt met 'Light' existentiële vragen op te werpen en aan te kaarten.
En net die 'lijkt' is de essentie van mijn oordeel over dit boek: het ging allemaal net aan mij voorbij. Ik vond het verhaal zich moeilijk ontwikkelen, raakte nooit helemaal mee en had bij de plot ook het gevoel dat die zich in intellectuele mist bevond.
Kan aan de timing liggen: ik heb de laatste tijd behoorlijk wat aan het hoofd. Kan aan mijn Engels liggen: hoe literairder een boek, hoe beter je de taal dient te beheersen om helemaal mee te zijn.
Of het kan natuurlijk aan het boek zelf liggen :)

Wat me later wel trof was dat Adam Roberts in zijn inleiding schreef: "When I first read 'Light' I disliked it very much' en dat hij het boek pas bij herlezing helemaal wist te appreciëren. Ja, denk ik dan, misschien moet ik het nog wel eens een kans geven. Met meer ruimte in mijn hoofd en wat kalmer aan. Maar evenzeer denk ik dan: hé, mijn leven is te kort om alles te herlezen wat niet van de eerste keer klopte :)

editor

Door Gert De Bie sinds 12 dagen

Eight Million Ways To Die -- (Thriller)
Goeie noir detective, met frisse verrassingen

Oerdegelijke noir detective, waarbij onze detective voor de verandering niet het grootste deel van het verhaal aan de drank zit, maar net de ene na de andere AA-meeting afloopt om van de drank af te blijven. Dat schept ruimte en verandert grappig genoeg niets aan de kern van zo'n hoofdpersonage: kroegen belopen, lichte wanhoop uitstralen, een leven in puinhoop, existentiële twijfels en een sociale omgeving waarmee je niet op een familiefeest komt aanlopen gekoppeld aan een groot rechtvaardigheidsgevoel: Matt Scudder heeft het allemaal.

De plot draait om een vermoorde hoer, die Scudder net had gevraagd om haar te helpen van haar pooier los te breken. Ook die pooier komt niet recht uit het grote cliché boek van noir detectives: Lawrence Block weet zijn personages binnen de lijntjes van genre toch verrassend vorm te geven, menselijk en interessant te maken.

Misschien ben ik wat karig met mijn drie-sterren recensie, want we hebben wel degelijk erg genoten van Eight Million Ways To Die. Langs de andere kant is het zo ondankbaar om degelijk genrewerk te quoteren als je het nadien zou vergelijk met genre-vernieuwers of literatuur. Enfin. Tot zover.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 22 dagen

De kolonisatie van de toekomst -- (Essay)
Relevant en raak.

De kolonisatie van de toekomst is de Huizinga-lezing die David Van Reybrouck in december 2021 bracht in de kerk van Leiden.
Het is een pijnlijk relevante en erg raak verwoorde aanklacht tegen de schaamteloze wijze waarop de Westerse wereld de toekomst van de wereld en de komende generaties koloniseert.
De symboliek van de (nog niet verteerde) geografische kolonisatie van de wereld doortrekken naar de manier waarop het Westen de toekomst koloniseert is helder en krachtig.
Van Reybrouck haalt feiten en confronterende cijfers aan en gaat mee op zoek naar mogelijke oplossingen.
Het C02-budget voor burgers (die hun deel kunnen verkopen aan overheden en bedrijven), een idee van David Fleming, lijkt veel potentieel te hebben en zijn laatste optie - verwijzend naar Thoreau - is helemaal een kolfje naar onze hand: burgerlijke ongehoorzaamheid. :)
Heftig.

editor

Door sinds 3 maanden en 18 dagen