Alle genres


Onze laatste recensies

De geschiedenis van mijn tanden -- (Vertaald)
Origineel, speels en tragisch

Ha. Wat een heerlijk boekje toch. Even erg onder de indruk als bij de eerste lezing. Speels, erudiet maar niet hoogdravend, grappig maar met ruimte voor ernst, vlot lezend en toch een beetje ongrijpbaar: De geschiedenis van mijn tanden is het allemaal. "Zoals in elke geschiedenis komen eerst het Begin, het Midden en het Einde aan de beurt. Daarna volgen de parabolische, de hyperbolische en de elliptische uitweidingen; de rest, zoals een vriend van mij dat altijd zegt, is literatuur." Luiselli gebruikt de geschiedenis van Gustavo Sánchez-Sánchez, de beste veilingmeester ter wereld, om op een heerlijke manier aan te tonen wat literatuur vermag. Een uniek samenspel van literair experiment (zowel in vorm, opbouw, werkwijze als in inhoud) dat perfect leesbaar blijft en uitmondt in een uniek, fris literair pareltje. De context waarin het boek geschreven werd en de visie van Luiselli erop, die ze aan het eind van het boek meegeeft, verdiepen dat gevoel nog. We hebben ons met de herlezing alleszins rot geamuseerd.

editor

Door Gert De Bie sinds 3 dagen

Salvation -- (Sci-fi)
Meesterschap

We vallen natuurlijk in herhaling, maar niemand hanteert de space-opera pen met zoveel ervaring en kunde als Peter F. Hamilton. De opening van de Salvation-trilogie draagt echo's van Hyperion van Dan Simmons met zich mee (en in Hyperion kwamen die echo's dan weer van The Canterbury-tales, natuurijk): een uitgekiend gezelschap reist naar een afgelegen plaats waar een buitenaards ruimteschip neerstortte. Tijdens de reis, afgesneden van de rest van het universum, vertellen ze om beurten hun verhaal. Parallel krijg je het verhaal van de afgelegen planeet Juloss, waar - 500 jaar later - jongeren worden klaargestoomd om tegen de vijand te gaan vechten. Deze verhaallijn draagt echo's van Orson Scott Card's Ender's Game in zich mee. Hamilton weet elk verhaal op zich spannend en snel te houden en ze nadien naadloos in de zich ontwikkelende plot te vervlechten. Benieuwd naar de volgende 2 delen :)

editor

Door Gert De Bie sinds 23 dagen

Het tegenovergestelde van een mens -- (Nederlandstalig)
Het tegenovergestelde van een mens: een roman?

Lieke Marsman, sinds kort Dichter des Vaderlands van onze noorderburen, bracht haar debuutroman uit in 2017. En ik lees hem nu pas! Noem het slow-reading of liever schaamteloze onwetendheid, want tot voor drie weken wist ik niet eens dat dit boekje bestond. Terstond bestelde ik het boekje bij de lokale boekenboer en begon te lezen. Ik begon mijn leesproces met volle moed, maar de eerste pagina's stelde teleur. Hier maken we kennis met Ida, een vrouw medio twintig die niet weet waar haar leven heen gaat en haar verhaal doet in de ik-verteller. Ze verkeert met Robin, een studente literatuurwetenschappen die aan haar proefschrift over een Italiaanse literatuurwetenschapper werkt. Voor de rest zit ze vooral thuis en zoekt ze naar een stageplaats. De eerste pagina's vertellen ons over Ida's identiteit, haar seksualiteit, politieke meningen, eenzaamheid en onzekerheden. We lezen een verslag van haar relatie, die regelmatig spaak loopt, en haar existentiële inertie, die allesomvattend lijkt. Zo allesomvattend dat het hele boek druipt van een onvermogen tot handelen. Alles wat Ida in het eerste deel van het boek lijkt te doen, is nadenken over zichzelf en haar lief, wat leidt tot een graatmager plot. De persoon van Ida doet me denken aan Marsman zelf: Randstad, Links, driedubbele-eco-antikoloniale-trans-feministe met licht geprivilegieerde afsmaak, post-Millenial, hoogopgeleid in de letteren [Ken jezelf, auteur van dit stuk] en doordesemd met gevoelens van angst en hopeloosheid. Die gelijkenis maakt dit boek toch weer een beetje een ego-roman, iets waar de Nederlandse literatuur misschien toch al genoeg van heeft? Maar dat terzijde, wat dit boek voor mij de moeite maakte waren de filosofische reflecties. Klimaat, existentie, diezelfde inertie en Marsmans eigen schrijven komen in die beschouwingen één voor één aan bod. Marsmans formuleringen zijn hierin steeds gekruid met poëzie en ironie, wat leidt tot een heerlijk gerecht. Al bij al, een filosofische roman die in mijn ogen even goed een essay had kunnen zijn, of een ego-document, maar desalniettemin het lezen waard voor de liefhebbers!

editor

Door Simon Vaes sinds 1 maanden

Wij zijn legio - wij zijn Bob -- (Sci-fi)
Amusant maar knullig

Hoe beoordeel je een amusant boek dat slecht geschreven is? Ik weet niet meer waar, wanneer of waarom 'We are legion (we are bob)' op onze leesradar verscheen, maar toen er geen enkele editie meer beschikbaar bleek te zijn, werd onze leeshonger alleen maar aangescherpt. Groot bleek onze verrassing toen we plots in een uithoek van het uitgeversgilde een Nederlandse vertaling zagen opduiken en gretig sloegen we meteen aan het lezen. De knullige (misschien een eufemisme voor rampzalige) schrijfstijl was het eerste wat ons opviel, waardoor we ons afvroegen wat dit boek zo bijzonder maakte. Het verhaal van Bob - een software-ontwikkelaar die zijn hoofd bij zijn overlijden liet invriezen en 117 jaar later 'ontwaakt' als software replica van zijn eigen brein - is origineel, fris en schept ongekende vertelmogelijkheden. Bob wordt immers de ruimte ingestuurd en heeft de mogelijkheid zichzelf te reproduceren, waardoor het boek veel vaart krijgt en Taylor in staat is verschillende, totaal uiteenlopende, verhaallijnen tegelijkertijd te vertellen terwijl ze toch coherent op elkaar afgestemd zijn. Het verhaal omvat én planeetexploitatie én terravorming én gewapende strijd én reddingsmissies op de aarde én technologische evoluties op allerlei fronten verspreid over het hele universum (uiteindelijk het Bobiversum). Taylor vertelt het verhaal met veel referenties aan populaire cultuur, doorspekt het met humor, maar slaagt er niet in dat te doen in twee fatsoenlijke zinnen na elkaar, slaagt er niet in zijn plotkeuzes natuurlijk over te laten komen en verliest zich constant in overbodige uitleg of vage, nutteloze onderbouwingen. Dat het verhaal an sich meer dan amusant is, getuige het feit dat we op 2 dagen door de 320 bladzijden vlogen, maar de kans dat we de andere titels uit de reeks nog lezen, lijkt ons klein. Daarvoor voelt het teveel aan als een puberale dagdroom geschreven door een 12-jarige. Een gemiste kans, bij zo'n boek denken we: is er dan niemand die hier degelijke redactie over doet of hadden we de man geen plezier kunnen doen met een ghostwriter? Enfin, we hebben alle sympathie voor Bob en zijn kopieën en genoten eigenlijk wel van het gecreëerde wereldje en de gebrachte sfeer (of poging daartoe), maar stellen voor dat John Scalzi de reeks herschrijft, waarna we ze met plezier opnieuw beginnen lezen.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 4 dagen

Smiley's People -- (Engelstalig)
Zinderend slotluik.

Zo, dat was dat, de volledige Karla-trilogie van wijlen John le Carré achter de kiezen. De meester van de spionage-roman is na het verslinden van dit slotluik nog verder in onze achting gestegen. Een gepensioneerde Smiley wordt terug naar het Circus geroepen na de moord op één van zijn oude agenten, een Russische ex-generaal. Hoewel niet terug in dienst, krijgt hij wel het fiat om de zaak te onderzoeken, wat hem opnieuw op het spoor van zijn nemesis Karla brengt. Met de hulp van andere oudgedienden ontwikkelt zich een zenuwslopende zoektocht. Het pensioen van Smiley en de veranderde politieke en maatschappelijke tijden geeft le Carré de ruimte om terug te blikken en zijn personages te laten contempleren over die veranderingen en het leven zelf. Opnieuw toont John le Carré zich een meester in het schetsen van karakters: mensen in al hun grootsheid, maar nog meer in al hun menselijkheid. Smiley's People is een waardige, schitterend uitgewerkte afronding van de trilogie, waar het grote heldendom opnieuw zorgvuldig vermeden wordt in een strijd die vooral slachtoffers eist: fysiek en psychisch. Een slotstuk waarbij de vraag wat een overwinning is centraal staat en hoe tragiek ieders leven binnensluipt, zelfs de voorvechters van de grootste idealen. Hadden we al gezegd dat we fan zijn. Er rest ons nog slechts één Smiley-verhaal (The Secret Pilgrim uit 1990) en dat vinden we nu al jammer.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 7 dagen

Brieven aan een jonge dichter -- (Vertaald)
51 blz met eeuwigheidswaarde

Een kleinood. We gebruiken dat woord niet lichtzinnig en geven er bij deze ook nog eens expliciet de definitie volgens Van Dale bij: "een klein kostbaar voorwerp" Geen woord lijkt ons correcter als opener voor deze recensie; want dat zijn ze, de brieven die Rainer Maria Rilke aan het begin van de 20ste eeuw schreef aan de jonge dichter Franz Xaver Kappus, klein en kostbaar. De langste brief zo'n 4 blz, de kortste hooguit 1,5 blz, slechts 10 in totaal, maar allen vol heerlijke zinnen, kleine en grotere levenswijsheden, gedrenkt in oprechte adviezen en overgoten met een lichte zweem van (dichters)romantiek. De brieven werden door Kappus vrijgegeven voor publicatie (zonder zijn eigen brieven) drie jaar na het overlijden van Rilke en werden Rilke's best verkochte boek, meer dan een eeuw later nog steeds in druk en dat meer dan terecht. Rilke beantwoord de vragen en twijfels rond Kappus' dichterschap en zijn militaire carrière geduldig en nauwgezet en put daarvoor uit eigen ervaring en de genuanceerde geplogenheden van het leven zelve. Nergens paternalistisch, steeds oprecht, in een erg mooie taal en vol relevantie blikken op keuzes, leven, liefde en jezelf vinden. Het soort boek dat aanzet tot lezen en herlezen, delen en bespreken. 51 bladzijden met eeuwigheidswaarde. 5 sterren zijn zelden zo op hun plaats.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 14 dagen

De fluistering van de sterren -- (Kortverhalen)
Kleinood vol rijkdom

4 sterren voor de aangename kennismaking met het werk van de eerste Arabische Nobelprijswinnaar (1988), met het vermoeden dat het 3 sterren zouden worden wanneer ik verder met zijn oeuvre kennis maak; want die belofte houdt deze verhalenbundel absoluut in: Mahfouz heeft een prachtige pen en trefzekere stijl. 18 postuum gepubliceerde kortverhalen die een beeld schetsen van het doen en laten in een wijk in Caïro. In kleine, eenvoudige verhalen doet Mahfoez kond over de grote en kleinere momenten in het leven van de wijkbewoners. Leven en liefde, sterven en erven, ontrouw en afgunst passeren in kleine, anekdotische momentopnames. Bijgeloof, de invloed van geestelijken of de afhankelijkheid van gezagsdragers is nooit veraf en armoede, pech of geluk passeren willekeurig de revue. Er nu over schrijvend, valt me meer en meer op hoeveel er eigenlijk in die kleine portretjes vertelt wordt en wat daar allemaal uit af te leiden valt. Smaakt absoluut naar meer en is een dankbare kennismaking met 's mans werk. Als er dan toch enige kritiek is, merken we op dat sommige verhalen eerder aanvoelen als een aanzet tot verhaal, of een karakterschets in de kantlijn van een roman of ander werk. Maar dat doet weinig af aan de vaardigheid, leesbaarheid en rijkdom van dit kleinood. Schoon!

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 18 dagen

Going After Cacciato -- (Oorlog)
Graag gelezen

Een Vietnam roman die de wreedheid, zinloosheid en andere morele vragen niet uit de weg gaat, maar wat het boek echter uniek maakt is dat driekwart ervan over de reis naar Parijs gaat die Paul Berlin en de leden van zijn compagnie maken op zoek naar Cacciato, hun mede soldaat die midden de wapenfeiten zijn M16 laat liggen, de oorlog achter zich laat en besluit 8000 km naar Parijs te wandelen. De tocht in de voetsporen van Cacciato noopt Berlin en zijn compagniegenoten tot reflectie over wat ze in Vietnam te zoeken hebben, waarom iemand de wapens achterlaat en hoe de Vietnamezen later zelf op hun aanwezigheid zouden terugblikken. Berlin is een angstige soldaat en gaat daaromtrent continu in conflict met zichzelf, maar de trip naar Parijs ligt hem wonderwel en gaandeweg vervagen de grenzen tussen achtervolgen, profiteren van een mooie kans of zelf deserteren. O'Brien schrijft vlot en we waren danig onder de indruk van "The things they carried", waardoor we met plezier aan "Going after Cacciota" begonnen. Hoewel origineel van opzet, goed uitgewerkt en veelzeggend over het traumatische van een oorlogservaring, wist het boek ons toch niet echt bij de keel te grijpen. Graag gelezen, met enkele waardevolle passages: een boek over cognitieve dissonantie (zowat de enige term die we onthielden uit de lessen psychologie die we ooit kregen), over dromen, feiten of trauma's? Aan de lezer zelf om dat uit te maken. Bekroond met de National book award.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 20 dagen

The Honourable Schoolboy -- (Engelstalig)
Heerlijk leesvoer

De quotes op de kaft liegen er alvast niet om: "Scenes of sustained action" (zelfs sommige scènes achter een bureau zijn beklijvend) "A gripping plot of devilish complexity" (doordacht, verrassend en helder uitgewerkt) "A kaleidoscope of memorable characters" (ook de bijrollen hebben een gezicht) Dus is dit misschien wel onze favoriet uit de Smiley-reeks: 664 meeslepende bladzijden over de Britste geheime dienst (The Circus) die probeert recht te krabbelen nadat ze (in de vorige roman 'Tinker, Tailor, Soldier, Spy') helemaal op apengaten lag door intern verraad. George Smiley zit ditmaal aan het roer en probeert de dienst weer op het juiste spoor te krijgen en een stap dichter bij de Russische spion Karla te komen. Opnieuw is het de combinatie van spanning, politiek, spionage, maar bovenal menselijkheid die van The Honourable Schoolboy een uitstekend, meeslepend en beklijvend boek maakt. De grote meneren aan het schaakbord mogen nog zo doordacht hun zetten doen: uiteindelijk zijn het kleinmenselijke kantjes, individuele karakters of regelrecht opportunisme die bepalen waar de stukken vallen. Heerlijk leesvoer.

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 4 dagen

Verlos ons van het kwaad -- (Nederlandstalig)
Relevant, meeslepend en goed geschreven.

We lazen zowat elke letter die Joost Vandecasteele publiceerde nadat hij ons met zijn debuut 'Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij' meteen wist te fascineren. We waren geweldig onder de indruk van 'Massa', hielden van de beklemmende sfeer van 'Jungle', amuseerden ons met 'Bella' en zijn verheugd u te vertellen dat Vandecasteele met 'Verlos ons van het kwaad' weer moeiteloos het niveau van Massa haalt en zelfs overstijgt. Vandecasteele heeft als geen ander de vinger aan de maatschappelijke pols: in 'Verlos ons van het kwaad' verhaalt hij over de nadagen van de aanslagen in Parijs en Brussel en hoe individuen en een stad - als spiegel van de samenleving - daarop reageren. Koen B en Elise E spelen beiden hun eigen rol - of denken die te spelen - in de spanningen tussen bevolkingsgroepen, politici en andere machtshebbers die de maatschappij op scherp stellen in de periode na de aanslagen. Met een scherpe, verhelderende blik op ons online bestaan en alle manipulaties waaraan we ons zo blootstellen, schetst Vandecasteele de mogelijke uitkomst van de machtsspelletjes die online uitgevochten worden, "iets wat keer op keer bewezen wordt in deze moderne tijden: kwetsen staat gelijk aan winnen". Met veel vaart loodst Vandecasteele zijn lezers door de schimmige motieven, gewetenloze keuzes en opportunistische stappen die achter de schermen onze samenleving sturen en burgers meesleuren in onafwendbare chaos "tot de werkelijkheid een kopie van het internet werd, een wasteland van lawaai en lukrake verzinsels". Links, rechts, bezorgde burger, politicus of opportunistisch bedrijfsleider: niemand ontkomt aan Vandecasteele's vilaine pen en niemand weet nog wat waarheid of fictie is. Vandecasteele bouwt het verhaal geloofwaardig op, geeft zijn personages goed vorm en maakt de heftige thematiek verteerbaar met rake opmerkingen, speelse humor en cynische prikjes in een vlotte, leesbare en meeslepende stijl. Zo wordt je als lezer onafwendbaar meegesleurd naar het grimmige slot. Een toekomstvisioen dat ons nu al dicht op de huid zit. Beklemmend en onrustwekkend. Straf, relevant, meeslepend en goed geschreven: alles wat je van literatuur verwachten kan.

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 18 dagen