Alle genres


Onze laatste recensies

De gelukzalige jaren van tucht -- (Vertaald)
Pareltje.

Met 'De gelukzalige jaren van tucht' schreef de Zwitsers-Italiaanse Fleur Jaeggy een intens en onthullend portret over het sociale leven tijdens de kostschooljaren van een ontluikende puber. Terugblikken op haar kostschoolperiode tussen 8 en 18 jaar oud, verhaalt Jaeggy over de ontmoeting tussen haar hoofdpersonage en de ietwat mysterieuze Fréderique, die haar plaats in de wereld gevonden lijkt te hebben. Jaeggy schets helder en trefzeker de verhouding tussen de meisjes (is het verliefd zijn?) en wat de band met hen doet. De anekdotiek in het boek staat vooral ten dienste van emoties en twijfels en van de positionering die de kostschoolmeisje ten opzicht van elkaar zoeken. Als er een nieuw, stralend en veel socialer meisje haar intrede in de kostschool doet, merk je hoe onzekerheid en het verlangen aanvaard te worden de band tussen de vriendinnen helemaal onderuit haalt. Wat het latere leven te brengen heeft, vormt het confronterende slotluik van deze korte parel. Fleur Jaeggy weet op ontluisterende wijze, in schone taal vol literaire zinnen het sociale spel tussen pubermeisjes te treffen zonder oordeel of pathetiek. Wie we zelf zijn en wie we denken dat anderen zijn, wat dat met ons doet en hoe dat oordeel ons doen en laten bepaalt: de kostschoolwereld van pubermeisjes, waar tucht zowel een houvast is als iets om tegen te rebelleren, staat de schrijfster toe dat op indrukwekkende wijze uiteen te zetten. Met een treffende, rake en schone slotmetafoor als kers op de taart. Pareltje.

editor

Door Gert De Bie sinds 14 dagen

To Say Nothing of the Dog -- (Sci-fi)
Leuk, maar had scherper gekund

Aangezien er met tijdreizen niets te rapen valt (je kan Hitler niet vermoorden, noch schatten opgraven en ze mee naar je eigen tijd brengen, noch de lottocijfers opschrijven,...) is het strikt een gebeuren waar historici aan de universiteit van Oxford zich mee bezig houden. Dat is de opzet van de boeken van Connie Willis, die ons met de eerste in de reeks (Doomsday Book) erg aangenaam verraste. To Say Nothing of the Dog bleek nr 2 te zijn en speelt zich grotendeels af in en rond de kathedraal van Coventry in de Victoriaanse tijd, in 2057 en tijdens WOII. Het boek is vlot geschreven, grossiert in kleine (en grotere) geschiedkundige feiten en culturele weetjes en heeft een goed uitgewerkte en ingenieuze plot. Reden genoeg om vier of vijf sterren te geven, zou je denken, maar helemaal meeslepen deed het boek ons niet. Daarvoor voelde het net iets te veel als een deurenkomedie aan. Knipoog links, mopje rechts, het hele boek door speelt Willis dolgraag met de lezer, de plot en de personages, waardoor we het op de duur welletjes vonden. Graag gelezen, daar niet van, maar als er van die 528 blz 200 op de redactie gesneuveld waren, had hier alvast een gelukkiger lezer gezeten.

editor

Door Gert De Bie sinds 16 dagen

Wat alleen wij weten -- (Nederlandstalig)
Aangrijpend maar warm, pijnlijk maar helend, tragisch maar mooi.

Sommige boeken zijn zo mooi, dat je als lezer soms vergeet hoe tragisch ze wel zijn. Een terminaal zieke zus, een broer die ik mezelf en jullie allemaal toewens en verhalen tot zover ze reiken kunnen. Uit dat recept puurt Elvis Peeters een aandoenlijk mooie, bloedstollende novelle. Een boek van Elvis Peeters is nooit gratuit: weinig schrijvers hebben het lef hun lezers met zoveel ongemak, morele twijfel of knagend geweten achter te laten als dit schrijversduo. Maar empathie, nuance en visie: daaraan ontbreekt het ook nooit in het oeuvre van Elvis Peeters. "Natuurlijk wisten we hoe het zat, maar verhalen maken het draaglijk (...) Verhalen zijn voor de geest wat adem is voor de longen" En dat is net wat deze novelle aan zijn lezers te bieden heeft: een confronterend verhaal dat warm verpakt werd: in schone taal gaan we samen met de broer op zoek naar betekenis. Wat moet je met de uitzichtloze ziekte van je jonge zus? Wat doe je met 1000 dagen die lijden omvatten, maar die ook de enige dagen zijn die je nog krijgen zal? Door verhalen te vertellen proberen broer en zus zin te geven, zin te zoeken en een toekomst te bouwen die er niet zal zijn. "Ik ben haar grote broer en zij blijft mijn zus (...) Zelfs wanneer ze groeit tot het niet meer kan" Ook wat niet is, krijgt plaats in deze novelle: Een empathische broer, die soms ook niet meer kan. Ouders die de weg niet weten en uiteindelijk ook verhalen die geen soelaas meer bieden. Daar nemen de tekeningen van Charlotte Peys het over. In wat niet meer te vertellen valt. Daar waar alleen zij weten. Aangrijpend maar warm, pijnlijk maar helend, tragisch maar mooi.

editor

Door Gert De Bie sinds 29 dagen

Madhouse at the End of the Earth -- (Non-fictie)
Shitterende narratieve non-fictie

Het verhaal van de trip die het onderzoeksschip de Belgica onder leiding van Adrien de Gerlache eind 19de eeuw naar Antartica ondernam om de zuidpool te verkennen, is er één om duimen en vingers van af te linken. Enfin, toch als lezer, zo'n 125 jaar later. Voor de bemanning van de Belgica was het andere koek: nadat het schip in augustus 1897 in Antwerpen naar de zuidpool vertrok, geraakte de Belgica in februari 1898 vast in het pakijs rond het continent. Het schip zou er een jaar lang vast blijven zitten en de bemanningsleden zouden als eerste overwinteren op Antartica. Het verhaal wordt door Julian Sancton op indrukwekkende wijze gereconstrueerd uit de dagboeken van officieren en bemanningsleden, uit officiële notulen en uit de memoires van De Gerlache, Cook en Admunsen. Het is een verhaal vol kleine en grote menselijke kantjes: heroïek en opportunisme, kameraadschap en na-ijver, gedrevenheid en angst. Over donkere maanden waarin de zon niet opkomt en angst en verlatenheid de dienst uitmaken. Over poolijs en onverwachte expedities, over uiteindelijk toch kansen grijpen en bijna onverwacht alsnog terugkeren. Indrukwekkend verhaal, goed uitgewerkt: heerlijke narratieve non-fictie!

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 1 dagen

Het personeel -- (Vertaald)
Fascinerend

Olga Ravn stipt aan de hand van getuigenverklaringen afgenomen op een intergalactisch expeditieschip fascinerende ideeën aan over wat de essentie van mens-zijn zou kunnen wezen. Dat ze die getuigenverklaringen - zelden langer dan een blz, soms slechts enkele zinnen - droog weergeeft en daar heel haar boek aan ophangt, zorgt voor een vlot leesbare roman, maar creëert voor de lezer ook behoorlijk wat afstand tot de personages die nooit meer dan een nummer zijn (Getuigenverklaring 071,...) en waarvan je soms niet weet of het mensen zijn of mensachtigen. Ook voor de rest is Ravn erg karig met informatie en context: wat het doel van het schip is, wat de 'objecten' in de 'ruimtes' zijn,... je komt er als lezer amper iets of niets over te weten. Het is ongetwijfeld een doelbewuste keuze van de auteur om alle aandacht naar de kleine nuance-verschillen in de verklaringen van mensen of mensachtigen te laten gaan. Zo kan je je als lezer mee vastbijten in vragen die het bestaan van mensachtigen naast mensen oproept: is een androïde die dromen heeft meer mens dan eentje die alleen maar taken uitvoert? Zijn kinderen van een mens, die verhalen, ideeën en vorming van hun ouders meekrijgen, iets anders dan een herboren androïde, die zijn eigen geheugen weer geüpload krijgt? Als de boel slecht afloopt, is dat onvermijdelijk omdat mensachtigen er naar verlangen om (meer) mens te zijn? Evenzeer als er mensen zijn die liever minder (mentale) vrijheid zouden wensen als ze konden kiezen? U ziet het: ideeën en vragen genoeg in een vlot leesbaar boek van 135 pagina's, da's straf gedaan. Ik meen dat de leeservaring bij ietwat meer achtergrond, kleur of context baat had gehad en het oproepen van vragen niet in de weg zou hebben gestaan. Niettemin graag gelezen. (Tijdens het schrijven van de recensie wisselde ik continu tussen 3 en 4 sterren. 3 voor de leeservaring, 4 voor de ideeën en vragen waarop het boek drijft)

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 14 dagen

Notes from the burning age -- (Engelstalig)
Goed, maar teveel hooi op de vork

Hopla, weer een Claire North achter de kiezen, weer met genoegen gelezen. Niet haar beste, maar we kunnen nog steeds stellen dat elk boek van Claire North bovengemiddeld goed is. Misschien dat ze in Notes from the Burning Age verhaaltechnisch wat teveel hooi op haar vork neemt: het boek is én een dystopie én een spionageroman én een zoektocht naar de positie van de mens als soort op deze aardkluit én een portret van twee personages die diametraal tegenover elkaar staan maar in (filosofische) gesprekken elkaars overtuigingen aftasten. Knap gedaan, goed uitgewerkt en zoals steeds erg vlot geschreven. Maar North lijkt zoveel in dit boek gestoken te hebben, dat we er niet helemaal in slaagden om mee te voelen met de personages of meegesleept te worden in het verhaal. Niettemin geen spijt dat we het lazen: ook nu weer lanceert North rake ideeën en blijft ze spelen met wat er achter onze menselijke handelingen zit, waarom en waarin geloven we en is het nodig dat dat geloof gegrond is in waarheid? Jammer dat ik er niet helemaal in geraakte, want North heeft altijd wat te vertellen en doet dat steeds op een leuke/originele manier.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 16 dagen

The Power of the Dog -- (Thriller)
Wat een leestrip!

Wat ... een ... trip! Don Winslow gooit je vanaf de openingsbladzijden snoeihard midden in de Amerikaanse War on drugs en sleurt je in een waanzinnig tempo meer dan 500 bladzijden lang genadeloos mee in die al even genade- als hopeloze strijd. Met drugsbestrijder Art Keller en de gebroeders en drugsbaronnen Adan & Raul Barrera als voornaamste protagonisten, vlecht Winslow een geloofwaardig, goed uitgewerkt en confronterend verhaal in elkaar en toont de lezer hoe politiek, opportunisme, geldgewin, kansloosheid en corruptie vanop het laagste tot het hoogste niveau het falen van die War on drugs orchestreren. Mexicaanse drugsbaronnen, Colombiaanse vrijheidsstrijders, communistische rebellen, CIA, Ierse criminelen, Italiaanse maffia, ... allen hebben ze hun vinger in de pap en boter op het hoofd, laat Winslow zien in een leestrip in hoog tempo die 3 decennia overspant, vol geloofwaardige, goed uitgewerkte personages, met oog voor detail en een spanningsboog die nooit minder dan strak gespannen staat. Straf. Heel straf. Met The Cartel & The Border schreef Don Winslow nog twee sequels, die hoogstwaarschijnlijk ook op ons nachtkastje zullen belanden.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 26 dagen

One Billion Years to the End of the World -- (Sci-fi)
Leuk idee, behoorlijk uitgewerkt

We leerden de gebroeders Strugatsky kennen met Roadside Picnic, een heerlijk werkje met een frisse plot waarvan we genoten. One billion years to the end of the world bevat ook een soort humor, maar eentje waarin we ons niet onmiddellijk thuis voelden. Hoofdpersonage is de wetenschapper Malianov die op het punt staat een Nobelprijs-waardige theorie over het universum af te leveren, maar plots door vanalles en nog wat afgeleid wordt: vreemde telefoontjes, beeldschone vriendinnen van zijn vrouw en liters alcohol en dozen kaviaar die gratis aan zijn deur geleverd worden. Al snel blijkt dat collega's van hem - in andere wetenschappelijke velden - met soortgelijke 'afleidingen' te maken krijgen. Het idee daarachter, bedenkt Malianov samen met zijn collega's is dat het universum er alles aan doet om zijn status quo te behandelen, en dat de vooruitgang die de mens dreigt te maken, afgeremd dient te worden. Leuk idee, behoorlijk uitgewerkt, en soms best grappig gebracht. Bovendien zijn er ongetwijfeld parallellen te trekken met leven als wetenschapper onder het Sovjet-regime, maar het boek wist toch niet echt onze aandacht te grijpen.

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 1 dagen

Sering en Vlag -- (Vertaald)
Zinderend slotdeel

Deel drie uit 'De vrucht van hun arbeid' is een apotheose in romanvorm van het opmerkelijke, warme portret dat John Berger schetst van het verdwijnende boerenleven in Europa tijdens het laatste kwart van de 20ste eeuw. In deel 1 - een fascinerende en beklijvende mengvorm van verhalen, gedichten en essays - portretteerde Berger het kleine boerenleven aan de voet van de alpen. In deel 2 - een wat traditionelere verhalenbundel - kregen we liefdesverhalen tegen die achtergrond en deel 3 werd een roman waarin de volgende generatie zichzelf (vruchteloos) een weg probeert te banen in het stadsleven, aangezien de boerenstiel ten dode opgeschreven is. Soekoes en Zjoezja stammen beide af van kleine, traditionele boerengezinnen en zoeken hun weg in het genadeloze stadsleven, waar de "namen van de doden sneller vergeten zijn", in tegenstelling tot het platteland, waar "hun naamloze herinnering voort leeft in het beloop van een weg (...) of de kromming van een muurtje". Kleine misdaad, liefde, arbeiders die zich staande proberen te houden tegenover onrechtvaardige voormannen en verzengende hartstocht: Berger neemt zijn lezers mee in een beklijvend verhaal met veel vaart, symboliek die niet nodeloos gewichtig is en een onontkoombare tragiek. Het platteland, waarvan de geschiedenis en traditie zijn tentakels blijft uitslaan tot in de verzengende stad en tot in de harten en de zielen van de personages die van hun afkomst doordrongen blijven en de stad zijn indrukwekkend door elkaar gevlochten in dit zinderende slotdeel. Straffe trilogie en een indrukwekkend tijdsdocument: uniek, hartverwarmend, aangrijpend en vol licht melancholisch mededogen.

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 3 dagen

Ver weg in Europa -- (Vertaald)
Ontzagwekkend schoon.

Ok, het eerste deel van John Berger's unieke "De vrucht van hun arbeid"-trilogie beviel ons heel erg vanwege het unieke beeld dat hij schetste van het (verdwijnende) leven van kleine boeren aan de voet van de Alpen, een beeld vol empathie in een heldere, droge stijl neergeschreven. In deel 2 'Ver weg in Europa' schrijft Berger over diezelfde gemeenschap maar treedt het liefdesleven in het dorp op de voorgrond. Met een typerende feitelijkheid, vertelt Berger over een eenzame boer die accordeon speelt voor zijn koeien, over bejaarde herders en hun liefde voor de karaktervolle jongedames uit het dorp, over dromers en over tragiek. Omdat John Berger in dit tweede deel het liefdes- , en dus gevoelsleven van zijn medemens centraal stelt, krijgt het boek een universeel karakter, vol schone - eenvoudige - zinsnedes, rake bewoordingen en universele waarheden. Indrukwekkend hoe ook hier tragiek passeert, net als in het leven, maar hoe schoon elke mens tegen de achtergrond van dat leven zelf blijft. Die kunst om alle personages in hun waarde te laten, om mensen te portretteren zonder welk waardeoordeel dan ook, is wat de trilogie (of althans de eerste twee delen) van Berger zo waardevol en ontzagwekkend schoon maakt. Indrukwekkend.

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 4 dagen