Alle genres


Onze laatste recensies

Both Flesh and Not -- (Essay)
Zowel goed als niet

Slechts drie sterren voor een boek van Foster Wallace, dat wringt een beetje hoor. Maar ik wil vooral de modale lezer, die misschien eens iets wil proberen van Foster Wallace, niet misleiden. Want dit is geen topcollectie. Maar ze bevat wel topstukken. Het openingsessay 'Federer, both flesh and not' is om duimen en vingers af te lekken: heerlijk hoe lyrisch DFW over tennis schrijft, hoe hij er in slaagt een balwisseling vloeiend en boeiend op papier te zetten en hoe hij bijna wiskundig aantoont wat het unieke aan een tennisspeler als Roger Federer is. Ook het essay over het boek 'Wittgensteins mistress' konden we erg smaken, al ging het ons soms boven de pet. 'Democracy and the U.S. Open' was dan weer een speelse belichting van de commerciële kant van het tennis en een stuk waarin DFW een aantal keer zichzelf ontwapenend (zelfs een beetje aandoenlijk) blootgeeft. The (as it were) seminal importance of Terminator 2 was ook smullen: hoe DFW populaire cultuur onder het mes neemt (niet per se negatief bejegend) en fileert waarom T2 een symptoom van een bepaal soort actie film is. Tot slot vonden we het meest verrassende stuk misschien 'Twenty-four word notes' waarin DFW uitleg, commentaar of visie geeft bij 24 woorden. Het gaf ons leuke inzichten in taal en leerde ons hoe gedreven, perfectionistisch en toch ook speels DFW met taal bezig was. Grappig, erudiet en soms verrassend, die stukjes. We onthouden nog een origineel voorwoord voor een 'Best of American Essays' uitgave en een bezorgde, alerte en nog steeds relevante brief over vrijheid na 9/11. De hierboven vernoemde essays geven we met plezier 4 of soms zelfs 5 (Federer en 24 words) sterren, de anderen vielen tussen de mazen van ons kwalitatieve web. Desalniettemin* : graag gelezen! *eigenlijk gewoon dus, maar ik vond desalniettemin veel mooier staan. En een recensie van een boek van DFW zou toch steeds een voetnoot mogen bevatten, niet?

editor

Door Gert De Bie sinds 4 dagen

Ik ben een eiland -- (Vertaald)
Een mokerslag.

Wat een mokerslag. De ene vijf sterren is de andere niet. Ik zou een ster kunnen laten vallen vanwege het ongemak dat me de hele tijd vergezelde tijdens het lezen. Een sterretje minder omdat de auteur me een voyeuristisch gevoel gaf. Mijn god, wil ik dit eigenlijk allemaal wel weten, was een gedachte die nooit veraf was. Maar de intensiteit van het verhaal, de leeservaring die me bij de keel greep, de heftige emoties die de revue passeerden, de bespiegelingen die de auteur maakt en de rotsvaste overtuiging dat iedereen overal het recht heeft zijn plaats te vinden die het boek uitstraalt, dat zal die vijfde sterk wel waard zijn. Tamsin Calidas vertelt hoe ze 15 jaar geleden haar goede leventje in Londen opgaf om met haar echtgenoot een schapenboerderij op een klein Schots eiland (om en bij de 150 bewoners) te verbouwen en uit te baten. De 15 jaar die volgen zijn alles behalve een droom. Ze zijn bikkelhard en Calidas beschrijft ze tot in het pijnlijkste detail: een huwelijk dat stukloopt, een kinderwens die onhaalbaar blijkt, financiële problemen en eenzaamheid. Veel eenzaamheid. Dat alles tegen de achtergrond van een gesloten gemeenschap die moeizaam met nieuwkomers om lijkt te gaan. Wanneer je als lezer denkt alles gehad te hebben, blijkt er nog tegenslag om de hoek te leunen. Alle bovenstaande zouden me nooit kunnen overtuigen om dat boek te lezen. Ook nu vind ik het nog merkwaardig dat ik hier doorheen vloog. Maar waar Calidas haar verhaal mee in balans brengt, is de omgeving waarin ze zo graag wil verblijven. De natuur die het ritme op zo'n eiland bepaald en waartegen elk verzet zinloos is. De natuur die haar voedt: letterlijk wanneer ze geen frank meer heeft om uit te geven en figuurlijk wanneer ze door weer en wind, plant en dier te observeren lessen voor zichzelf trekt. Dikwijls heb ik tijdens het lezen gedacht: was dit maar uitgesproken fictie. Dan kon ik zeggen dat het een mooi boek was maar dat de auteur soms wat overdreef. Nu blijf je met die moker in je maag. Nu sta ik erbij en kijk er naar. Ik zal nog wel even moeten kauwen: wanneer ben je te koppig en wanneer geef je te snel op. Wanneer stel je je aan of wanneer moet leed gedeeld worden. Vragen genoeg. Ben benieuwd hoe en hoelang dit blijft nazinderen.

editor

Door Gert De Bie sinds 19 dagen

Berichten van het Blauwe Huis -- (Nederlandstalig)
Hoe het verleden het heden kaapt.

Een prachtige roman over de valkuilen van de herinnering. Twee zussen, de één een oude zigeunerin, de ander weduwe van een statige diplomaat, brengen noodgedwongen een zomer met elkaar door en worden zo geconfronteerd met de herinnering aan hun moeder en haar thuisland; Argentinië. In het eerste deel van het boek worden we terug gecatapulteerd naar het Argentinië van de vorige eeuw: uitgestrekte landerijen en vuilnisbelten zo hoog als de Andes, walgelijke dictators en amateuristische guerrilla's. Haasse speelt moeiteloos met verwijzingen naar Argentijnse cultuur en geschiedenis waardoor mijn zoekgeschiedenis intussen vol staat met Spaanse woorden. Ook al zal ik die snel weer vergeten, dat maakt het niet minder heerlijk. Haasse verwacht wat van haar lezer: zoek zelf maar uit wat die Spaanse frases betekenen, zoek zelf maar uit wat Montoneros of Mestizo eigenlijk is en zoek zelf maar uit hoe dat verleden van die twee zussen precies in elkaar zit. Maar, net op het moment dat je denkt dat je klassieke Proust spin-off aan het lezen bent, ontplooit dit boek zich tot een heel ander beestje. De verhalen over het verre Argentinië scheppen immers een verhelderend contrast met de hypocriete dorpssfeer van het wijkje waar het ouderlijk huis van de twee zussen zich bevindt. Dit is geen roman over het reconstrueren van het verleden, maar over de manier waarop het verleden het heden kaapt. De komst van de zussen maakt iets los bij de dorpsbewoners, ze worden geconfronteerd met de saaiheid van hun eigen leven, met de geslotenheid van hun eigen gedachtegoed. Sommigen rukken zich los van hun polderbestaan, anderen trekken zich terug in de schaduwen en construeren hun eigen verleden door middel van buurtroddels en vooroordelen. Bon, soms pijnlijk herkenbaar voor dorpsbewoners.

editor

Door sinds 25 dagen

De geheugenpolitie -- (Vertaald)
Straf. Gaat nog wel even nazinderen.

Bijzonder boekje, dit. Onze hoofdrolspelers wonen op een eiland waar dingen 1 voor 1 verdwijnen. De inwoners gaan daar gelaten mee om en aanvaarden het verdwijnen als één van de dingen des levens. Eens iets verdwenen is, verliezen mensen daar ook hun herinneringen aan en weegt het niet meer op hun gemoed of gedachten. Althans voor de meesten is dit zo. Een jonge schrijfster haar moeder vergat niet en werd opgepakt door The Memory Police. We volgen de jonge schrijfster, haar redacteur en de oude man die voor hen zorgt in een periode waarin steeds meer verdwijnt. Yoko Ogawa creëerde een origineel uitgangspunt voor haar roman en vertelt daarover in een strak verhaaltempo, hoewel het leestempo dat het boek afdwingt, trager is. De sfeer is verstaanbaar maar net ongrijpbaar, ongemakkelijk maar niet angstaanjagend, beklemmend maar niet verstikkend. Op veel vlakken balanceert het boek op dat soort lijnen en grensgebieden. Waar je als lezer bij aanvang geen idee hebt welke richting het boek uitgaat, wordt het stilaan duidelijk dat Ogawa een subtiele allegorie in elkaar puzzelde, die op meer vlakken dan vermoed in elkaar past. Hoewel ik nog steeds niet helemaal weet wat ze allemaal wel of niet wil zeggen, ben ik ervan overtuigd dat de gedachten die ik door dit boek aanraakte of de ideeën die ik zag passeren, nog lang door mijn hoofd gaan blijven spoken. Straf.

editor

Door Gert De Bie sinds 25 dagen

Efter -- (Nederlandstalig)
Mag het iets meer zijn?

Bervoets neemt ons mee naar een nabije toekomst waarin verliefdheid als een geestelijke aandoening aanzien wordt en patiënten het geneesmiddel Efter krijgen toegediend om daar van te genezen. Van bij aanvang weet je dat dit fout loopt en al snel ruik je dat de farma-industrie niet vrijuit gaat, maar hoe en waarom, dat houdt Bervoets nog even achter de hand. Een dystopie, met maatschappelijke en emotionele relevantie en een origineel kader: we waren helemaal klaar om ons te laten verrassen door Bervoets. Ze schrijft goed en vlot, bouwt het verhaal op vanuit verschillende perspectieven en creëert een goeie spanningsboog. We hebben het boek graag gelezen en waren ook verrast van een essentiële plottwist die we helemaal niet zagen aankomen. Maar helemaal gebalanceerd vonden we Efter niet. Niet elk personage is helemaal afgewerkt en wat we in dit boek missen is een noodzaak. Misschien niet helemaal helder, maar er is wat extra punch nodig, wat diepere relevantie, wat snedigere context, wat meer essentie. Graag gelezen, maar zoals de beenhouwer hier om de hoek ons zou vragen: mag het iets meer zijn?

editor

Door Gert De Bie sinds 30 dagen

We moeten allemaal feminist zijn -- (Essay)
Noodzakelijk

Zinvol en noodzakelijk, geen twijfel aan. Lost de hoog opgepompte verwachtingen niet helemaal in, maar dat doet dan weer niets af aan de inhoudelijke kwaliteit. Kost je 30-40min van je leven, en die zijn wel besteed.

editor

Door Gert De Bie sinds 32 dagen

Er moet iets gebeuren -- (Kortverhalen)
De lat mag hoger

Er moet iets gebeuren is absoluut een mooie, zij het wat wisselvallige verhalenbundel. Geen enkel verhaal is slecht, maar je krijgt bij sommige verhalen wel het gevoel dat de lat wat hoger had mogen liggen. En dat vind ik jammer. We hebben absoluut een boon voor Maartje Wortel en haar schrijverij en in sommige verhalen wist ze ons weer helemaal te raken. 'Schrijver II' vonden we een wervelend stukje meta-fictie: tegelijk zinnelijk, bespiegelend, levensecht en fictie. Andere verhalen - bijvoorbeeld over een koppel dat de dood van hun hond probeert te verwerken - vonden we amusant maar wat onaf. Daar had heel wat meer in gezet. We vergeven het Maartje graag, maar vinden toch dat als iemand met haar potentieel een verhalenbundel uitgeeft, die wat meer om het lijf mag hebben. Let op: we raden hier aan andere lezers niets af: een boek uitlezen is sowieso al een referentie :)

editor

Door Gert De Bie sinds 32 dagen

Open zee -- (Vertaald)
Indringend en genadeloos

Open zee beschrijft op een indringende manier de visserij in de noordelijke regionen van de Atlantische oceaan. Vissen in Alaska (The last frontier) is meteen de levensechte allegorie voor de zoektocht naar de absolute grenzen van het leven: fysiek en mentaal. Lili - een jonge, tengere Française, alter ego van de auteur - vlucht halsoverkop weg van de beklemming van haar geboortedorp en monstert aan op een vissersboot in Kodiak, Alaska. Open zee is het openhartige en strak geregisseerde relaas van haar seizoen in de haven en bars van Kodiak en op de boten waar ze aanmonstert. Poulain schrijft in een verschroeiend tempo met korte strakke zinnen waarmee ze de genadeloze strijd op zee goed weet te treffen. Het bikkelharde labeur en de levensgevaarlijke taken aan boord, het ijzig koude water en het nietsontziende weer, de tierende schippers en vloekende matrozen en het eindeloze, afmattende tempo van de visvangst zelf: azen, uitwerpen, ophalen, villen, azen, uitwerpen, ... Waarnaar Lili op zoek is en waar ze exact van wegvlucht wordt niet helemaal helder. Niet per se een gemis, maar het had ons misschien wel iets meer context gegeven voor haar onwaarschijnlijk koppig en eigenzinnig karakter. Of 20 jaar jonger zijn, dat had ons misschien ook die context gegeven. :) Poulain schets het leven in de havenstad even haarscherp als het leven op de boot en windt geen doekjes rond de tristesse ervan: als er niet gevist wordt, maken drank, drugs, vechtpartijen of complete ledeloosheid de orde van de dag uit. Open zee is een confronterend portret over de zoektocht naar rust of zingeving door het opzoeken van fysieke excessen en het nastreven van complete uitputting. "En dan is er het beest, dat we allemaal in ons hebben. Je moet het kalmerenK Als jet het doodslaat gaat alles beter." En zonder dat de schrijfster ook maar ergens een spatje romantiek laat doorschemeren, zie ik mezelf aanmeren op een vissersboot in Alaska. Straf toch, niet?

editor

Door sinds 42 dagen

The Looking Glass War -- (Vertaald)
Vakmanschap van le Carré

Fascinerend. George Smiley, de mystiek en de (misplaatste) romantiek van het spionnenbestaan resoneren in mijn achterhoofd sinds ik John Le Carré als prille tiener ontdekte in de bibliotheek. Als mysterieuze helden en gedreven idealisten, schuilend onder een deukhoed of achter een krant, werkend voor het grotere doel. Maar. Nu we het vierde boek van John le Carré (her)lezen, vallen me twee dingen op: Ten eerste: George Smiley speelt zelden de hoofdrol. Hij is meestal slechts in de achtergrond aanwezig, als levende legende uit de oorlogstijd en gepensioneerd spion die toch niet helemaal met pensioen is. Ten tweede: de spionnen in de verhalen van John le Carré hebben dikwijls een soort oprechte naïviteit over zich, die gretig gebruikt wordt door hun oversten en die voor henzelf zelden goed nieuws betekent. Straf toch hoe die - toch niet onbelangrijke - gegevens door de jaren heen helemaal uit mijn leeservaring gewist werden. Enfin. Het boek zelf: vlot geschreven, puik opgebouwd, verrassende en confronterende plot. Dat doe le Carré als de beste, dat zeiden we u al eerder.

editor

Door Gert De Bie sinds 46 dagen

Wild -- (Non-fictie)
Een testament van een leven dat door weerstand gekalibreerd geraakte

Wanneer Cheryl in het dieptepunt van haar leven toevallig haar oog laat vallen op stafkaart van The Pacific Crest Trail die Noord en Zuid van de Westkust van Amerika met elkaar verbindt, ontkiemt er voor het eerst een sprankeltje hoop dat een omwenteling in haar leven nog niet verloren is. Maar voor er nieuwe versie van zichzelf kan ontpoppen of er enige genezing kan gebeuren, liggen haar nog 1700 eenzame kilometers langs het genadeloos zware bergtraject van de PCT in de weg. De verliezen die Cheryl in haar jonge leven al optekende – de afwezige vader, het verlies van haar moeder, een gebroken huwelijk en een drugverslaving - zijn niet min. Desondanks laadt Cheryl – zonder enige voorafgaande trekkerservaring – een loodzware rugzak vol en bindt ze de wandellaarzen aan. Voor drie maanden draagt ze haar hele leven in één trekrugzak, haar 'Monster'. Maar gaandeweg ontdekt ze dat de rugzak die ze voor de PCT droeg, misschien zwaarder was dan het 'Monster' dat ze nu op haar rug torst. Hoe meer ze het spoor, het ritme, de cadans en de geest van de PCT probeert te zoeken, hoe meer ze haar op-de-dool-geraakte zelf terugvindt. Onderweg naar 'onderweg zijn' en naar zichzelf laat Cheryl op de intekenlijsten van de checkpoints van de PCT telkens naast haar naam ook een boekenquote achter: “If Your Nerve, deny you – Go above your Nerve -” Emily Dickinson and... Cheryl Strayed Zo schrijft ze naast haar handtekening ook meteen haar eigen mythische status als backpacker. Haar gevleugelde woorden gaan een leven op zich leiden en in haar hielspoor volgt een cultus van respect, bewondering en inspiratie. Zij is namelijk de enige solotrekker op de PCT én een vrouw – nota bene. Zonder er zelf bewust van te zijn, gaat zij ook het tempo en succes van de rugzaktrekkers rondom haar beïnvloeden. Wanneer ze later terugblikt op haar Damscustocht stelt ze een verhaal te boek waarvan de coördinaten misschien al vele jaren terug verspreid over de verschillende checkpoints van de PCT gegraveerd stonden. Een ontzagwekkend, ontroerend, hartverscheurend relaas van volharding, moed en veerkracht. Een titanenstrijd met de elementen en zichzelf en een testament van een ontregeld leven dat door weerstand gekalibreerd geraakte. Puur, rauw, oprecht, ontwapenend en verdomd krachtig aan de literaire eeuwigheid toevertrouwd. “How wild it was, to let it be.” Cheryl Strayed en... Reese Witherspoon en... Oprah Winfrey en... Nick Hornby en... Het Voorwoord én...

editor

Door Linde De Vos sinds 46 dagen