Schrijnend en beklijvend relaas van een maffiamoordenaar

Een fascinerende, beklijvende en toch ook wat onwennige leeservaring die telkens opnieuw de vraag deed reizen: is het de verdienste (?) van Mario Puzo en Francis Ford Coppola dat we zelfs in een non-fictieboek over een schrijnende maffiamoord de romantiek die rond het maffialeven heerst niet helemaal van ons af kunnen zetten?

I Heard You Paint Houses is het verslag van de jarenlange gesprekken die onderzoeksjournalist, advocaat en auteur Charles Brandt voerde met vakbondsleider Frank 'The Irishman' Sheeran, die in opdracht van maffiabaas Russell Buffalino meer dan 25 mensen vermoordde en op zijn sterfbed bekende dat hij zijn vriend en vakbondspresident Jimmy Hoffa vermoordde, een moord die bijna 30 jaar onopgelost bleef. (En dat officieel nog altijd is.)

Charles Brandt heeft een strakke pen en bouwt het boek erg goed op: gestructureerd wisselt hij af tussen de woordelijk weergegeven stukken die Frank Sheeran hem in verschillende interviews vertelde en zijn eigen feitelijke kanttekeningen opgebouwd uit onderzoek en nieuwsartikelen. Je krijg als lezer een goed uitgewerkt beeld van het leven dat Frank Sheeran doorbracht als chauffeur en rechterhand van Russell Bufalino: afpersing, moord, bedreiging, pakjes leveren, ... geen illegale handel was hen vreemd.
Een leven dat er uiteindelijk toe leidde dat hij zijn vriend Jimmy Hoffa, die hem blindelings vertrouwde, met twee kogels in het hoofd afmaakte. Hoe schrijnend duidelijk kunnen verkeerde keuzes een leven richting geven.

Toch een beetje vreemd dat we al lezende Robert De Niro en Al Pacino voor ons netvlies zien verschijnen en dat de verfilming van het boek door Martin Scorsese een leven vol misdaad toch een randje van 'eer' 'trouw' en 'respect' meegeeft.
Even vreemd hoe Charles Brandt ook een soort respect voor Sheeran lijkt te ontwikkelen en zijn boek afsluit door te vertellen hoe hij en zijn vrouw de man wekelijks in het rusthuis gingen bezoeken tot aan zijn dood. En nog vreemder dat we zelf als lezer en kijker van boek en film hebben genoten.
Raar beestje, die mensheid, geen onderdeel ervan valt in hokjes te steken. Al willen we dat nog zo graag.

Door Gert De Bie