Boeiend, maar de plot hing in een intellectuele mist

Genomineerd voor de Arthur C. Clarke Award, bekroond met de James Tiptree, Jr. Award, door The Guardian op nr 91 gezet in de lijst van 100 beste boeken van de 21ste eeuw en bejubeld door Iain Banks: dit boek kwam met indrukwekkende geloofsbrieven op mijn leeslijst terecht.

Light is alleszins geen rechttoe rechtaan boek, noch hapklare science fiction. We krijgen 3 door elkaar gehusselde verhalen voorgeschoteld, waarvan er eentje zich eind 20ste eeuw afspeelt en 2 in 2400. Een wetenschapper die aan de vooravond van een ruimte-technologische ontdekking staat wordt gekweld door 'The Shrander', een wezen dat hem lijkt aan te zetten tot moorden. 400 jaar later volgen we een roekeloze ruimtepiloot en de cyborg-kapitein van een ruimteschip en hun avonturen. Harrison refereert aan populaire muziekcultuur en aan literatuur, schrijft over de genres heen (we proeven naast scifi ook noir-detective en misschien wel ideeën-roman in het boek) en lijkt met 'Light' existentiële vragen op te werpen en aan te kaarten.
En net die 'lijkt' is de essentie van mijn oordeel over dit boek: het ging allemaal net aan mij voorbij. Ik vond het verhaal zich moeilijk ontwikkelen, raakte nooit helemaal mee en had bij de plot ook het gevoel dat die zich in intellectuele mist bevond.
Kan aan de timing liggen: ik heb de laatste tijd behoorlijk wat aan het hoofd. Kan aan mijn Engels liggen: hoe literairder een boek, hoe beter je de taal dient te beheersen om helemaal mee te zijn.
Of het kan natuurlijk aan het boek zelf liggen :)

Wat me later wel trof was dat Adam Roberts in zijn inleiding schreef: "When I first read 'Light' I disliked it very much' en dat hij het boek pas bij herlezing helemaal wist te appreciëren. Ja, denk ik dan, misschien moet ik het nog wel eens een kans geven. Met meer ruimte in mijn hoofd en wat kalmer aan. Maar evenzeer denk ik dan: hé, mijn leven is te kort om alles te herlezen wat niet van de eerste keer klopte :)

Door Gert De Bie