een zinderend plot

x-aantal jaren geleden lazen we 'Duin' en waren geweldig onder de indruk van de mix aan politiek, actie, science-fiction, ideeën en werelden die uit Frank Herberts pen vloeiden en waaruit hij een snedig, doordacht en indrukwekkend verhaal met veel vaart en stevige basis wist te smeden.

Als het dan echter om een reeks gaat, worden we snel wantrouwig en gaan we er haast automatisch vanuit dat de volgende delen niet opgewassen zijn tegen het eerste. Maar vooroordelen zijn er om overboord te gooien én na het kijken van de Dune-films waren we helemaal in de sfeer om er in te duiken.

Dune Messiah ontgoochelde niet.

We ontmoeten Paul Artreidis opnieuw nu hij al 12 jaar als Keizer regeert en zich doorheen politieke complotten en weerstand van dynastieën moet worstelen. Tegelijkertijd verspreid de cultus rond zijn goddelijke persoon zich over het universum, iets waar de Keizer ook weinig goeds van verwacht.

Verschillende spanningsvelden die Herbert hanteert om over de kracht en zwakte van religie te schrijven, de lezer op het puntje van zijn stoel te brengen en dit boek naar een zinderende plot te schrijven.

(Het begon ons tijdens die plot een beetje te dagen waar The Matrix Revolutions de mosterd haalde.)

Door Gert De Bie