Sfeervol en lezenswaardig

Augustine, een briljante maar ietwat misantrope sterrenkundige, kiest op late leeftijd als post een onderzoeksbasis op de Noordpool waar hij zijn wetenschappelijke carrière met nog één geniale ontdekking wil afronden. Wanneer en om vage redenen (oorlogsdreiging?) een evacuatie van de basis plaatsvindt, besluit Augustine niet mee te gaan en gewoon te blijven. Eens alleen, ontdekt hij een zwijgzaam teruggetrokken kind - Iris - dat ook achtergebleven is. Als plots ook alle communicatie met de buitenwereld wegvalt, zijn ze helemaal alleen.
Inmiddels keren de astronauten aan boord van het ruimteschip Aether terug van een unieke expeditie naar Jupiter. Ook zijn krijgen op geen enkele manier nog contact met hun controlecentrum op aarde.

Good Morning, Midnight is een vlot geschreven, vlot lezend en meeslepend verhaal. Een vleugje karakterschets gemixt met een vleugje dystopie vormgegeven in een sfeervol landschap en met een onzekere dreiging in de achtergrond zorgt voor een aangename spanning en houden je als lezer stevig aan het boek gekluisterd. Denk aan de sfeer en leeservaring van Station Eleven van Emily St. John Mandel.

Waar het schoentje een beetje wringt bij de kritische lezer, is dat er in de plotontwikkeling een aantal zaken te gladjes zijn of te schoon kloppen waarbij ook de verrassing die de plot in zich houdt, niet helemaal een verrassing is.
Lezenswaardig, maar had nog niet iets scherper gekund. 

Door Gert De Bie