een literaire krachttoer

Helen Dewitt schreeft met The Last Samuria een literaire krachttoer, een originele en verfrissende roman én een speels en uitdagend boek.

Het boek vertelt over de geniale kleuter Ludo, die opgroeit bij zijn alleenstaande moeder Sibylla. The Last Samurai opent pittig en daagt de lezer meteen uit: we maken kennis met een schrijvende moeder die amper haar brood verdient en tegelijkertijd haar ontzettend slimme en veeleisende kleuter probeert op te voeden én aan zijn intellectuele noden te voldoen. De uitdaging die dat voor de moeder met zich meebrengt, vertaalt Helen Dewitt krachtig in haar openingshoofdstukken door de thuissituatie literair vorm te geven en de lezer zo dicht mogelijk bij die ervaring te brengen.

Het wonderkind kent rond zijn vijfde levensjaar al verschillende talen, leest Homeros in het Oud-Grieks en legt zich toe op wiskunde. Als houvast en moreel kompas gebruikt Sibylla de klassiek film 'Seven Samuarai' van Akira Kurosawa waarvan heel wat scènes mee in het boek vervlochten zijn.

Het is wonderbaarlijk, verfrissend én een genot om te lezen hoe Helen DeWitt de taalstudies van Ludo mee in het boek vervlecht, Seven Samurai hanteert als houvast voor de lezer en de personages en hoe ze al die thema's tragikomisch doorheen het boek inzet om haar verhaal te vertellen én de lezer iets mee te geven over opvoeden, het leerproces en de staat van de wereld.

Ludo gaat rond zijn 11de opzoek naar zijn vader, wat een heerlijk literair spel oplevert en een aangrijpende, soms grappige zoektocht van een kind naar zijn afkomst weerspiegelt.

The Last Samurai is doordacht, goed geschreven en zowel grappig, tragisch als ontroerend en heeft heeft ons lichtjes van onze sokken geblazen.

Door Gert De Bie