Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictie over de opkomst en ondergang van de IJzerbedevaart in Diksmuide, jarenlang een centrale bijeenkomst voor flaminganten en herdenking van oorlogsdoden. De tekst schetst de sterke collectieve verbondenheid die deze jaarlijkse plechtigheid opriep, maar focust vooral op het verval ervan tegen het einde van de twintigste eeuw. Centraal staat de vraag hoe interne conflicten en ruzies binnen Vlaams-nationalistische kringen ertoe leidden dat deze symbolisch beladen bijeenkomst uiteenviel. De verteller beschrijft die neergang vanuit een persoonlijke betrokkenheid van binnenuit.

Tekst achterflap

De IJzerbedevaart. Decennialang was het dé hoogdag van álle flaminganten. Naar Diksmuide gaan was een belevenis, een ervaring van een intens en gelukzalig gevoel van verbondenheid met duizenden gelijkgezinden, een bron van tot op vandaag liefdevol gekoesterde herinneringen. ‘Ik heb het een grootse aanblik gevonden, die duizenden Vlamingen die vier uur lang in een brandende zon hun doden herdachten,’ schreef Godfried Bomans daarover in 1971. Had iemand toen voorspeld dat de IJzerbedevaart nog vóór het einde van de eeuw ten onder zou gaan aan intern geruzie, dat de Vlaams-nationalisten zelfs slaags zouden geraken met elkaar, op die heiligste plaats, op dat heiligste moment, niemand zou het geloofd hebben. Toch is het gebeurd. Hoe is het in godsnaam zover kunnen komen?
Bart Maddens vertelt in dit meeslepende en onthullende boek hoe hij de ondergang van de IJzerbedevaart van binnenuit heeft beleefd. De auteur snijdt een oude en slecht geheelde wonde open, met een vlijmscherp scalpel, zonder verdoving.
 

Beschrijving

De IJzerbedevaart. Decennialang was het dé hoogdag van álle flaminganten. Naar Diksmuide gaan was een belevenis, een ervaring van een intens en gelukzalig gevoel van verbondenheid met duizenden gelijkgezinden, een bron van tot op vandaag liefdevol gekoesterde herinneringen. ‘Ik heb het een grootse aanblik gevonden, die duizenden Vlamingen die vier uur lang in een brandende zon hun doden herdachten,’ schreef Godfried Bomans daarover in 1971. Had iemand toen voorspeld dat de IJzerbedevaart nog vóór het einde van de eeuw ten onder zou gaan aan intern geruzie, dat de Vlaams-nationalisten zelfs slaags zouden geraken met elkaar, op die heiligste plaats, op dat heiligste moment, niemand zou het geloofd hebben. Toch is het gebeurd. Hoe is het in godsnaam zover kunnen komen?
Bart Maddens vertelt in dit meeslepende en onthullende boek hoe hij de ondergang van de IJzerbedevaart van binnenuit heeft beleefd. De auteur snijdt een oude en slecht geheelde wonde open, met een vlijmscherp scalpel, zonder verdoving.
 

Details