Korte beschrijving/Annotatie

Poëziebundel met apocalyptische verzen waarin een anoniem ‘wij’ afdaalt in de gewelddadige uithoeken van de geschiedenis. De tekst volgt de stem van een getraumatiseerde veteraan die door de eeuwen heen voortdurend aan de frontlinie staat en spreekt in de vorm van bekentenis, tirade, pamflet en grafrede. Centraal staan oorlogservaring, psychische ontwrichting en de dunne grens tussen beschaving en onderliggend geweld. De bundel roept historische geweldsscènes op, waaronder Oswalds laatste minuut en de Spaanse Armada.

Tekst achterflap

Na 8 jaar stilte kunnen we met Zo meteen gaat deze kogel een hoop rotzooi aanrichten van een heuse comeback spreken van dichter, cineast en rolmodel Jess De Gruyter. In deze nieuwe apocalyptische verzen verwordt het anonieme 'wij' tot vissenvoer. De bundel doet in ijltempo de smerigste uithoeken van de geschiedenis aan, puur om er geweest te zijn. Een getraumatiseerde veteraan die de afgelopen eeuwen voortdurend aan de frontlinie stond, schuimbekkend, gebroken, schizofreen: dit is zijn verhaal, bekentenis, tirade, pamflet, grafrede... Een viscerale road trip naar de wereld die verscholen ligt onder het laagje vernis dat men beschaving noemt. We all go a little mad sometimes. Indeed!

ik droom Oswalds laatste minuut
de schaduw van
zijn gezwollen wenkbrauw

ik droom de Spaanse Armada
het traject van de kanonskogels
de houtsplinters
het kruisen van de degens

Beschrijving

Na 8 jaar stilte kunnen we met Zo meteen gaat deze kogel een hoop rotzooi aanrichten van een heuse comeback spreken van dichter, cineast en rolmodel Jess De Gruyter. In deze nieuwe apocalyptische verzen verwordt het anonieme 'wij' tot vissenvoer. De bundel doet in ijltempo de smerigste uithoeken van de geschiedenis aan, puur om er geweest te zijn. Een getraumatiseerde veteraan die de afgelopen eeuwen voortdurend aan de frontlinie stond, schuimbekkend, gebroken, schizofreen: dit is zijn verhaal, bekentenis, tirade, pamflet, grafrede... Een viscerale road trip naar de wereld die verscholen ligt onder het laagje vernis dat men beschaving noemt. We all go a little mad sometimes. Indeed!

ik droom Oswalds laatste minuut
de schaduw van
zijn gezwollen wenkbrauw

ik droom de Spaanse Armada
het traject van de kanonskogels
de houtsplinters
het kruisen van de degens

Details