Korte beschrijving/Annotatie

Filosofisch essay dat het denken van Jürgen Habermas systematisch en polemisch herleest. Centraal staat de kritiek op communicatieve rationaliteit, consensus en deliberatieve democratie. De tekst stelt dat communicatie niet noodzakelijk tot overeenstemming leidt, maar ook misverstand, conflict en uiteenvallen kan voortbrengen. Daarnaast wordt gewezen op een technocratische tendens en op taalgebruik dat het eigen ideaal van redelijkheid ondermijnt. Daartegenover plaatst de tekst een andere denklijn, geïnspireerd door Adorno en andere dissensusdenkers, als correctie op een kritische theorie die de weerbarstigheid van het sociale niet uit het oog verliest.

Tekst achterflap

Jürgen Habermas geldt als de filosoof van rede, communicatie en democratie. Zijn theorie van communicatief handelen en zijn verdediging van deliberatieve politiek hebben het zelfbegrip van de moderne samenleving diepgaand gevormd. Maar wat als dit project berust op een fundamentele misvatting? Wat als communicatie niet tot consensus leidt, maar juist tot misverstand, conflict en uiteenvallen? In Anti-Habermas wordt Habermas’ oeuvre onderworpen aan een systematische en polemische herlezing. Van de fictie van communicatieve rationaliteit tot de consensusmythe, van de technocratische verleiding van deliberatieve democratie tot de hermetische taal die zijn eigen ideaal ondermijnt: stap voor stap wordt zichtbaar hoe een filosofie van redelijkheid omslaat in een theorie die de weerbarstigheid van het sociale leven miskent. Tegenover Habermas wordt een andere lijn van denken geplaatst, geïnspireerd door Theodor W. Adorno en andere dissensusdenkers. Anti-Habermas is geen afrekening, maar een noodzakelijke correctie. Een pleidooi voor een kritische theorie die haar eigen grenzen onder ogen ziet en die de terugkeer van het negatieve niet vreest, maar omarmt.

Beschrijving

Jürgen Habermas geldt als de filosoof van rede, communicatie en democratie. Zijn theorie van communicatief handelen en zijn verdediging van deliberatieve politiek hebben het zelfbegrip van de moderne samenleving diepgaand gevormd. Maar wat als dit project berust op een fundamentele misvatting? Wat als communicatie niet tot consensus leidt, maar juist tot misverstand, conflict en uiteenvallen? In Anti-Habermas wordt Habermas’ oeuvre onderworpen aan een systematische en polemische herlezing. Van de fictie van communicatieve rationaliteit tot de consensusmythe, van de technocratische verleiding van deliberatieve democratie tot de hermetische taal die zijn eigen ideaal ondermijnt: stap voor stap wordt zichtbaar hoe een filosofie van redelijkheid omslaat in een theorie die de weerbarstigheid van het sociale leven miskent. Tegenover Habermas wordt een andere lijn van denken geplaatst, geïnspireerd door Theodor W. Adorno en andere dissensusdenkers. Anti-Habermas is geen afrekening, maar een noodzakelijke correctie. Een pleidooi voor een kritische theorie die haar eigen grenzen onder ogen ziet en die de terugkeer van het negatieve niet vreest, maar omarmt.

Details