Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijke non-fictie over mentale ontregeling en uitputting. Vanuit een nachtelijke angstaanval beschrijft de tekst hoe aanhoudende druk, steeds hoger gelegde verwachtingen en voortdurende belasting van willen, doen en kunnen leiden tot een breekpunt en leegte. Binnen die toestand blijft alleen modeltekenen nog mogelijk. De centrale problematiek is psychische overbelasting en de lichamelijke ervaring daarvan.

Tekst achterflap

Woensdagnacht, 3.45u, ik pieker. Angstaanval. Alweer.

Alles schreeuwt, giert, schuurt. De huid rond mijn schedel lijkt zich vacuüm te trekken. Snijdende pijn. Alles voelt eng, nauw. Geen ruimte, geen adem.

Een tijd geleden bliksemde en donderde het in het hoofd van Sabien Clement. De lat die jaar na jaar hoger en hoger werd gelegd, en haar willen, doen en kunnen waaraan gerokken en getrokken werd, zorgden ervoor dat het touwtje knapte en het lijf leegliep. Alleen modeltekenen lukte nog. Dat wel. Ge

Beschrijving

Woensdagnacht, 3.45u, ik pieker. Angstaanval. Alweer.

Alles schreeuwt, giert, schuurt. De huid rond mijn schedel lijkt zich vacuüm te trekken. Snijdende pijn. Alles voelt eng, nauw. Geen ruimte, geen adem.

Een tijd geleden bliksemde en donderde het in het hoofd van Sabien Clement. De lat die jaar na jaar hoger en hoger werd gelegd, en haar willen, doen en kunnen waaraan gerokken en getrokken werd, zorgden ervoor dat het touwtje knapte en het lijf leegliep. Alleen modeltekenen lukte nog. Dat wel. Ge

Details