Sci-fi


   Oudste eerst 

One Billion Years to the End of the World
Leuk idee, behoorlijk uitgewerkt

We leerden de gebroeders Strugatsky kennen met Roadside Picnic, een heerlijk werkje met een frisse plot waarvan we genoten. One billion years to the end of the world bevat ook een soort humor, maar eentje waarin we ons niet onmiddellijk thuis voelden. Hoofdpersonage is de wetenschapper Malianov die op het punt staat een Nobelprijs-waardige theorie over het universum af te leveren, maar plots door vanalles en nog wat afgeleid wordt: vreemde telefoontjes, beeldschone vriendinnen van zijn vrouw en liters alcohol en dozen kaviaar die gratis aan zijn deur geleverd worden. Al snel blijkt dat collega's van hem - in andere wetenschappelijke velden - met soortgelijke 'afleidingen' te maken krijgen. Het idee daarachter, bedenkt Malianov samen met zijn collega's is dat het universum er alles aan doet om zijn status quo te behandelen, en dat de vooruitgang die de mens dreigt te maken, afgeremd dient te worden. Leuk idee, behoorlijk uitgewerkt, en soms best grappig gebracht. Bovendien zijn er ongetwijfeld parallellen te trekken met leven als wetenschapper onder het Sovjet-regime, maar het boek wist toch niet echt onze aandacht te grijpen.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 3 dagen

Het einde van de dood
Indrukwekkend, groots en origineel

4 sterren, 5 sterren, wat maakt het uit in het licht van de kosmos waar er mee sterren zijn dan er ooit op Goodreads uitgereikt zullen worden? Het slotdeel van Liu Cixin's Remebrance of Earth's Past trilogie bevat meer uitgewerkte ideeën en doordachte visies dan er tijdens de afgelopen 5 regeringstermijnen gerealiseerd werden en omvat grondig de grenzeloze en tijdloze ambitie van de trilogie. Cixin Liu neemt de lezer opnieuw mee naar de periode voor de Trisolariaanse dreiging, de mogelijkheden die de mensheid als antwoord creëert en gaat nadien verder - zowel in tijd als in mogelijkheden - dan enig ander boek dat we ooit lazen. In dit derde deel schetst Liu op overtuigende wijze hoe de mensheid in zijn geheel reageert op de uitzonderlijke grootsheid van de kosmos, de ongekende mogelijkheden van het universum en onze kleine, ietwat nietige rol daarin. We komen sommige hoofdpersonages weer tegen, maar opnieuw laat de auteur zich niet vangen aan goedkoop heldendom of voorspelbare verhaalkeuzes. Zoals gezegd is het besluit van de trilogie grenzeloos ambitieus in tijd en ruimte: Liu overschouwt niet alleen lichtjaren in ruimte, maar evenzeer millennia in tijd en geeft een beeld van het universum dat ongekend, maar evengoed realistisch kan zijn. Indrukwekkend, groots en origineel: de Remembrance of Earth's Past-trilogie is een verrijking voor het literaire en sci-fi landschap. Straffen toebak.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 12 dagen

Het donkere woud
Sterk, relevant en indrukwekkend

Nadat we ontdekten dat 'The Three Body-problem' het eerste deel van een trilogie was, stonden we te popelen om deel 2 en 3 te ontdekken. Omdat het even geleden was dat we deel 1 lazen was het even zoeken en aftasten voor we weer helemaal mee waren in de bijzondere wereld die Cixin Liu ons voor schotelt, maar eens we weer op de rails zaten, waren we weer vertrokken voor een intense, breeds uitgezette en unieke leeservaring. Dat Cixin Liu voor de opzet van zijn verhaal deels de mosterd haalde bij de Foundation Trilogie steekt hij niet onder stoelen of banken (hij citeert of verwijst naar personages): ook zijn Remembrance of Earth's past-trilogie overspant generaties en confronteert de mensheid met een probleem dat pas in de verre toekomst acuut lijkt te worden. De dreiging van de invasie vanuit Trisolaris noopt de mensheid tot maatregelen waartoe ze technologisch niet in staat zijn en die verborgen moeten blijven voor iedereen, omdat de Trisolariërs overal meekijken en luisteren. Daaruit groeit het unieke project van de 'Wallfacers' een aantal prominenten die vrij baan krijgen om een oplossing uit te denken die ze letterlijk met niemand delen. Vanuit die opzet vertelt Cixin Liu het verdere verloop van de dreiging van de invasie en hoe de mensheid daarop probeert te antwoorden. Wat de boeken zo goed en indrukwekkend maakt, is dat hij het overzicht bewaart, de lezer dwingt om mee de lange termijn voor ogen te houden en toch een band weet te scheppen met de personages. Maar evenzeer (deels eigen aan de opzet om generaties te overspannen, maar toch evengoed een keuze die getuigt van lef) deinst hij er niet voor terug om (hoofd)personages op te offeren aan de verhaallijn, zodat je niet af te rekenen krijgt met voorspelbare logica of klassiek heldendom. De (filosofische) logica die ten grondslag ligt aan de plot van The Dark Forest is sterk uitgewerkt, relevant en indrukwekkend. Kortom: aanrader en we smullen intussen al gulzig van deel 3!

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 23 dagen

Recursion
Smaakt naar meer

De eerste tien bladzijden dacht ik in een standaard policier beland te zijn en vroeg ik me af waarom dit boek op mijn leeslijst terecht gekomen was. Maar kijk! 10 bladzijden later werd het interessant: briljant onderzoeker Helena Smith wil herinneringen digitaal opslaan om ze dan weer te kunnen opladen in menselijke hersenen om zo bijvoorbeeld dementerenden te helpen. Als haar beurs op zijn einde loopt, besluit ze in te gaan op een voorstel van Marcus Slade, biljonair en zelfverklaard visionair om haar onderzoek verder te zetten in zijn dienst. En dan komt Blake Crouch stilaan op volle toeren: Helena's werk blijkt meer in zijn mars te hebben dan ze zelf vermoedt, en Slade stimuleert haar daar erg in. Daarna kreeg ik als lezer verrassing na verrassing voorgeschoteld en voelde zelden of nooit aan waar Blake Crouch met het verhaal naartoe ging, terwijl het tempo van ontwikkelingen en plotwendingen ongekend hoog lag. Het hele boek lang bleef Crouch verrassen, zonder verstoppertje te moeten spelen of duidelijk informatie achter te houden. Veel vaart, intelligente plot, geloofwaardige personages, originele visies en een strak tempo maken van Recursion een fantastische leeservaring. Yep. Smaakt naar meer.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 28 dagen

Warm worlds and otherwise
Inventief, verassend, knap & tragisch

Omdat ze het beu was in elke job de eerste vrouw te zijn (ze werkte onder meer bij de inlichtingendienst van de luchtmacht en even bij de pas opgerichte CIA) schreef Alice Sheldon haar meermaals bekroonde scifi verhalen onder een mannelijk pseudoniem (die ze van de merknaam op eeen confituurpot ontleende) en correspondeerde ze met haar uitgever via postbus. De bundel 'Warm Worlds and Otherwise' verscheen onlangs in de Penguin Classics Science Fiction reeks en bevat 12 verhalen die het inzicht en het vernuft van haar schrijven mooi in de verf zetten: verscheiden, goed uitgewerkt, verrassend, aangrijpend en origineel. Ronduit indrukwekkend vonden we het bekroonde 'The girl who was plugged in', waarin Tiptree de plaag van vandaag (influencers) voorzag en doorprikte als genadeloos door computer aangestuurde holle wezens. Ook 'Fault' liet indruk na, een vlot verhaal waarin een ruimtereiziger op een andere planeet voor een misdaad veroordeeld wordt, maar pas lange tijd na thuiskomst duidelijk wordt welke straf hij ondergaat. 'All kinds of yes' was een fris verhaal waarin een alien even optrekt met wat hippies en "Love is the plan, the plan is death" een stevige - niet altijd eenvoudige - allegorie waarin liefde niet overwint. Tiptree houdt duidelijk van tragiek: weinig verhalen kennen een goede afloop, maar ze zijn telkens inventief, fris en verrassend. "The Night-blooming Saurian" - over een poging van wetenschappers om voldoende fondsen voor tijdreizen van politici te verkrijgen - wist ons dan ook door zijn luchtige toon en hilarisch verhaalverloop enorm te verrassen. Soms moesten we ons een beetje inwerken in de verhalen of duurde het even eer de context op zijn plaats viel. Maar dat James Tiptree Jr. werd opgenomen in de Science Fiction Hall of Fame lijkt ons niet meer dan terecht. Knap.

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 7 dagen

Prador Moon
Razendsnelle actie scifi

Degelijke, razendsnelle actie scifi. Ik ben op zoek naar een opvolger van Peter F. Hamilton (van wie ik nog slechts 1 trilogie en 1 losse roman te gaan heb, help!) en hoop(te) die stiekem te vinden in Neal Asher. Asher schrijft vlot en werkt in Prador Moon in razendsnel tempo een totaaloorlog uit tussen de mensheid en hun eerste contact met buitenaards, intelligent (maar helaas niet lief) leven. Een prestatie op zich dat je dit op dik 200 blz gefikst krijgt, maar wat meer gelaagdheid en wat dieper uitgewerkte personages had ik met open armen verwelkomt. Goed voorspel, evenwel! Benieuwd wat Asher ons nog brengen zal.

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 15 dagen

Mockingbird
Avontuurlijk, melancholisch en hartverwarmend

Wat een heerlijk boek. Mockingbird verhaalt over een toekomst waarin robots de dienst uitmaken. Ze waren er dan ooit wel om mensen te dienen, maar die mensheid is dat al lang vergeten. De gemiddelde inwoner van New York City houdt zich immers bezig met nutteloze dagtaken, verzacht door het roken van joints en breng zijn avonden vrijwillig door onder de kalmeringspillen starend naar hersenloos entertainment op tv. En kinderen? Paul Bentley zou niet meer weten wanneer hij voor het laatst een kind gezien heeft... Uit deze premise puurt Walter Tevis een hartverwarmend, melancholisch verhaal over wat het betekent om mens te zijn. Met als protagonist een man die opnieuw leert lezen en zo deuren naar het verleden van de mensheid ziet opengaan en als antagonist de laatst gebouwde robot ooit: te slim om gelukkig te zijn, te weinig autonomie om zichzelf te zijn. Net als in 'The man who fell to earth' laat Tevis ons door kritische maar empatische bril naar ons bestaan kijken en doet hij dat op een hartverwarmende manier. Uit het gemis en belang van lezen en schrijven puurt Tevis schone gedachten en daarbovenop wist hij nog een meeslepend en avontuurlijk boek te schrijven met verrassende plot. Straf!

editor

Door Gert De Bie sinds 2 maanden en 29 dagen

Manhattan in Reverse
Aangenaam leesvoer

Hoewel een groot deel van de aantrekkingskracht van Peter F. Hamilton is dat hij ons meestal voor minstens 1500 bladzijden weet mee te slepen in goed uitgewerkte, vlot geschreven en gigantische space-opera's waarin we onszelf helemaal verliezen, blijkt hij ook met kortverhalen overweg te kunnen. Aangenaam leesvoer, enkele toffe ideeën en een fijn weerzien met Chief Investigator Paula Myo in de laatste twee verhalen. Openingsverhaal 'Watching the trees grow' (over een moord die gedurende verschillende decennia verder wordt ontrafeld) en 'The demon trap' (waarin Myo volhard om de juiste dader op de juiste manier gestraft te krijgen) staken er wat ons betreft bovenuit. Niets echt geniaal en niet de Hamilton die ons zal bijblijven, maar graag gelezen.

editor

Door Gert De Bie sinds 4 maanden en 4 dagen

The Man Who Fell to Earth
Erg mooi en aandoenlijk

Zoals met de schoonste scifi boeken - en met alle echt mooie boeken tout court - dekt de vlag zelden de lading en zit er onder de oppervlakte, onder het verhaal an sich - nog heel wat moois verborgen. Vermomd als mens landt een man van een andere planeet op aarde om een oplossing te zoeken voor de laatsten van zijn soortgenoten die op de opgedroogde planeet tot ondergang gedoemd zijn. Met zijn technologische voorsprong zet hij een bedrijf op poten om alvast het nodige geld bij elkaar te krijgen, maar hoe langer hij op aarde is, hoe meer hij verrast wordt door de menselijke natuur, al dan niet positief. Hij identificeert zich steeds meer met mens zijn, waaruit twijfels en onzekerheid groeien of zijn lot en dat van zijn soort. We wisten van bij aanvang dat dit boek ooit verfilmd was met David Bowie in de hoofdrol en toen we op bladzijde twee geconfronteerd werden met de fysieke beschrijving van het gelande buitenaards wezen vermomd als mens, zijn we helemaal overtuigd dat die rol Bowie op het lijf geschreven was. Een boek dat leert over mens zijn of niet, met een goed uitgewerkte spanningsboog. Indrukwekkend is hoe Walter Trevis niet focust op wat mogelijk een spannende race tegen de tijd zou kunnen zijn, maar op het karakter, de twijfels en de onzekerheden van zijn hoofdrolspelers. Het boek is empathisch en doorleefd en kreeg een verrassende, aangrijpende en aandoenlijke plot mee. Erg mooi.

editor

Door Gert De Bie sinds 8 maanden en 4 dagen

The Stars My Destination
Verrassend relevant

Een sf-roman lezen is altijd even de knop op nul zetten en mee stappen in een wereld die je totaal vreemd is. Alfred Bester laat ons kennis maken met Gully Foyle. Competenties: geen, intelligentie: afwezig, kans op promotie: onbestaande. Foyle wordt voor dood achtergelaten in het wrak van een ruimteschip. Wat volgt is een verrassend en razendsnel verhaal over een man die op wraak zint en zo (ongewild) het lot van de wereld in handen heeft. In een tijd waar mensen zichzelf kunnen tele-transporteren (beam-me-up-Scotty op eigen wilskracht), schept Bester een universum waarin heel wat mogelijk is en benut hij die mogelijkheden ten volle om het verhaal vaart te geven en zijn personages boeiend te maken. Het boek staat in de top-10 van zowat elke science fiction liefhebber, wat volgens ons vooral te danken is aan de slotpagina's: de onbeduidende, domme en wraakzuchtige bruut Gully Foyle, weet toch voor een onwaarschijnlijke en moreel aanvaardbare (?) plotwending te zorgen wanneer de aarde ten onder dreigt te gaan aan hebzucht, egocentrisme, kortzichtigheid, ... Hoewel dat slot best moraliserend overkwam, was het toch een fijne verrassing om in een boek met zoveel vaart en snel opeenvolgende plotwendingen alsnog een slot mee te krijgen dat alles overstijgt. We hebben ervan genoten.

editor

Door Gert De Bie sinds 9 maanden en 6 dagen

The Moon is a Harsh Mistress
En toen waren we helemaal verkocht aan scifi

Science Fiction. Net als fantasy dacht ik dat het nooit mijn meug zou zijn, maar kijk, wat Frank Herbert met Duin voor mijn mening over fantasy betekende deed Robert Heinlein voor mijn visie op SF: hij heeft me helemaal ingepakt. Bij aanvang hadden we onze twijfels, maar een stevige science fiction roman behoeft nu eenmaal de uiteenzetting van het toekomstkader waarin hij zich afspeelt. Eens we dat aanvaard en achter de kiezen hadden, kende onze leeshonger geen grenzen meer. Heinlein schetste in 1966 een toekomst op de maan rond 2075, waar aardse bannelingen en misdadigers in ondergrondse kolonies leven. Maar de maan wil & zal vrij zijn want inmiddels zijn heel wat bewoners van die dorre bol vrije lieden, omdat terugkeren naar de aarde uitgesloten is. (een lang verblijf bij lage zwaartekracht maakt een terugkeer fysiek erg moeilijk). Wat dan volgt is een handboek revoluties leiden. Gedetailleerd en begrijpelijk krijgen we - net als de hoofdpersonages - een lesje in de belangrijkste aspecten van revolutie voeren en de voorwaarden die vervult moeten zijn om een revolutie aanvaardbaar te maken voor de bevolking. Geschreven in een gedrongen stijl, leest dit boek als een trein en hield het ons stevig in de ban. Science fiction iets voor toekomstdromers en wetenschappelijke kneusjes? Bij deze onze mening herzien. (PS: we lazen een Meulenhoff-pocket editie uit de jaren '70)

editor

Door Gert De Bie sinds 9 maanden en 6 dagen

Het jaar 4338
Tussendoortje vol mooie ideeën

De Russische schrijver-filosoof Vladimir Odojesvki (1803-1869) leefde een beetje in de schaduw van grote literatoren als Poesjkin en Dostojevski, maar wist met zijn onafgewerkte roman Het jaar 4338 toch de tijd te trotseren. In deze briefroman komt het hoofdpersonage uit de 19de eeuw door een vorm van hypnose in de 44ste eeuw terecht, waar hij als Chinees verslag uitbrengt van een trip naar Rusland. Dat zijn verhaal een beetje aanvoelt als een ode aan de Russische normen en waarden, vergeven we hem graag. Dat de tand des tijds er verder voor zorgde dat enkele van zijn ideeën wat naïef aanvoelen is onvermijdelijk. Wat rest is een hoogst amusant werkje waarin Odojevski aantoont dat hij van vele markten thuis was en waarin hij zelfs alludeerde op het bestaan van blogs en het internet in de toekomst. Een aangenaam tussendoortje met als kers op de taart dit mooie citaat: De minister van Verzoening is de voornaamste hoogwaardigheidsbekleder in het rijk. Zou dat geen mooi idee zijn?

editor

Door sinds 9 maanden en 6 dagen

A Confederation of Valor
Actie & sociale diplomatie

De eerste 100 bladzijden bleven we ons afvragen waarom we dit boek alweer wilden lezen en of we het wel zouden uitlezen. Nu hou ik dat stadium zelden langer dan 50 bladzijden vol, dus stelde ik me ineens ook de vraag waarom ik dat hier al 100 bladzijden vol hield. Misschien omdat Huff de tijd nam om haar personages te laten groeien en de lezer de kans gaf om hen beter te leren kennen voor ze de actie indoken. En misschien dat ik daarom geduldiger dan gewoonlijk was. Als dat inderdaad haar opzet was, is ze geslaagd: ik bleef lezen en eens de actie er aan kwam, was ik mee met personages, karakters en verhoudingen. Eens dat gezegd, zijn de relazen (het boek bevat de eerste 2 delen van de Confederation-reeks) over hoofdpersonage Sergeant Torin Kerr goed geschreven, meeslepend, actie gedreven maar ook inhoudelijk goed gestuurd. Aangezien Tanya Huff haar hoofdpersonage tussen de leidinggevenden en de troepen plaatst, gebruikt ze die setting om vooral de diplomatieke kunsten van Kerr in de verf te zetten; zelfs ten midden van vuurgevechten, weet de Sergeant als geen andere hoe ze het wankele evenwicht tussen het ego van haar oversten en de behoeftes van haar soldaten moet bewaken. Dat maakt de boeken lezenswaardig: het karakter en de sociale vaardigheden van het hoofdpersonage. Dat én goed geschreven actiescènes, snedige humor en vlotte dialogen. Graag gelezen, ook die eerste 100 pagina's dus ;)

editor

Door Gert De Bie sinds 9 maanden en 6 dagen