editor

Van Woensel Caroline

Leerkracht en voormalig medewerkster op weekenddagen. an

   Oudste eerst 

Saeculum
Aanrader voor jongeren

Een groep jongeren trekt zich een aantal dagen terug in een afgelegen bos om een middeleeuws rollenspel te spelen. Normaal gesproken zou dat niks voor de student medicijnen Bastiaan zijn, maar hij is verliefd op Sandra en heeft zich door haar laten overtuigen. Hun avontuur begint onschuldig, maar wordt al enigszins benauwend als het gerucht gaat dat het deel van het bos waarin ze verblijven, vervloekt is. Wat eerst nog wordt weggelachen als een spookverhaal, lijkt werkelijkheid te worden als leden uit het gezelschap spoorloos verdwijnen. In een wereld zonder telefoon, internet, elektriciteit, medicijnen of zelfs maar een bril, ontvouwt zich een bloedstollende strijd tegen de tijd, op leven en dood. Enkele elementen samen maken dit boek tot een zeer spannend gegeven voor jongeren. Allereerst is er het gebrek aan moderne snufjes doordat de groep zo authentiek mogelijk de middeleeuwen wil naspelen. Dit zorgt uiteraard voor extra moeilijkheden en gevaren. Daarnaast zijn de personages in het spel moeilijk te doorgronden. Als lezer spit je gaandeweg hun bedoelingen uit en ontrafel je de banden onderling. Tenslotte is er de vloek die op het bos rust en het een heerlijk eng verhaal maakt. Het lijkt allemaal verzonnen en vergezocht maar er blijven maar onverklaarbare dingen gebeuren waardoor je toch zou kunnen gaan twijfelen... Het boek telt wel heel wat bladzijdes maar leest als een trein. De opgebouwde spanning drijft je van hoofdstuk naar hoofdstuk. Een absolute aanrader!

De man van je leven
Een literaire deurenkomedie?

Tilly is al twintig jaar gelukkig getrouwd met Markus wanneer ze te horen krijgt dat zij terminaal ziek is, ze heeft kanker. Wanneer haar gezondheid bergafwaarts gaat besluit ze hun woning in de stad te verlaten voor hun huisje in de duinen. Kordaat als ze is vat ze het plan op om zichzelf op een datingsite uit te geven voor Markus en een vervangster te zoeken. Zo nodigt ze Iris uit, maar wanneer Iris aankomt in het strandhuis blijkt dat Markus en Iris elkaar maar al te goed kennen; hij heeft namelijk net een affaire met haar beëindigd. Japin zorgt voor een confrontatie tussen de 3 personages waarin zeer veel emoties i.v.m. de dood en de liefde aan bod komen. Hij maakt er een aanhoudend spelletje verstoppertje met de lezer van. Er komen telkens nieuwe onthullingen die de verhouding tussen hen er weer volledig anders doet uitzien. De argumenten en rechtvaardiging van elk personage zijn te begrijpen en te verklaren. De schrijver laat af en toe ook 'de dood' als verteller aan het woord die zijn relatie met Tilly uiteenzet, hoe zij tegen hem aankijkt. Arthur Japin beschrijft dit alles zeer luchtig (soms iets te) en heeft zo een behoorlijke zwarte komedie over liefde, overspel en wraak geschreven. Er zitten herkenbare elementen in voor iedereen. Zeker de vlotte start van het boek en hoe de personages om elkaar moeten heen draaien zijn de moeite om te lezen. Na een tijdje wordt het moeilijk om in de personages te blijven geloven, het hele gegeven heeft dan meer iets weg van een theatrale deurenkomedie.

De laatkomer
Grappig maar niet gratuit

De 74-jarige Désiré Cordier belazert alles en iedereen door zich voor te doen als seniele, incontinente grijsaard. Dat is zijn manier om te ontsnappen aan zijn liefdeloze huwelijk en de dagelijkse routine en sleur. Désiré ontwikkelt een plan waarbij hij doet alsof hij dementeert en hoopt op een plaats in een zorginstelling. Hij komt gezond en bij volle verstand in het bejaardentehuis terecht en speelt hier de rol van zijn leven. (vergeetachtigheid, verwarring, incontinentie ...) Hij bedot zijn eigen familie, de hulpverleners, de medebewoners ... en amuseert zich kostelijk. Toch wordt hij ook hier van dichtbij geconfronteerd met dood, vriendschap, ... en de liefde. Wanneer er plots een demente jeugdliefde in het tehuis opduikt is het hek helemaal van de dam. Dimitri Verhulst bewijst met 'De laatkomer' weerom over een erg vlotte pen te beschikken. Het boek is bij momenten ontzettend grappig, al gaat Verhulst niet gratuit de komische toer op. Met een vleugje ironie en bovenvermelde humor weet Verhulst dementie op een rake en realistische manier te vatten. Hij steekt de draak met de activiteiten, de trucs van de verpleging, de bezoekjes van familie ... Absolute aanrader.