Engelstalig


   Oudste eerst 

Notes from the burning age
Goed, maar teveel hooi op de vork

Hopla, weer een Claire North achter de kiezen, weer met genoegen gelezen. Niet haar beste, maar we kunnen nog steeds stellen dat elk boek van Claire North bovengemiddeld goed is. Misschien dat ze in Notes from the Burning Age verhaaltechnisch wat teveel hooi op haar vork neemt: het boek is én een dystopie én een spionageroman én een zoektocht naar de positie van de mens als soort op deze aardkluit én een portret van twee personages die diametraal tegenover elkaar staan maar in (filosofische) gesprekken elkaars overtuigingen aftasten. Knap gedaan, goed uitgewerkt en zoals steeds erg vlot geschreven. Maar North lijkt zoveel in dit boek gestoken te hebben, dat we er niet helemaal in slaagden om mee te voelen met de personages of meegesleept te worden in het verhaal. Niettemin geen spijt dat we het lazen: ook nu weer lanceert North rake ideeën en blijft ze spelen met wat er achter onze menselijke handelingen zit, waarom en waarin geloven we en is het nodig dat dat geloof gegrond is in waarheid? Jammer dat ik er niet helemaal in geraakte, want North heeft altijd wat te vertellen en doet dat steeds op een leuke/originele manier.

editor

Door Gert De Bie sinds 1 maanden en 16 dagen

Tinker Tailor Soldier Spy
John le Carré in bloedvorm.

Yep, dit is John le Carré in bloedvorm: tot in de puntjes verzorgd, strak uitgewerkt, sublieme opbouw, stevige plot en veel menselijkheid. George Smiley - die we intussen kennen als ware het een gezellige (?) nonkel - gaat op zoek naar een Russische mol in de Britse geheime dienst en doet dat met een indrukwekkend mix van vastberadenheid, omzichtigheid, geduld en doortastendheid. Gestaag krijgt je als lezer alle nodige achtergrond waarbinnen de plot zich ontrafeld: de missies die gesaboteerd werden, de mogelijke verdachten, mislukte pogingen om de mol te vinden, .... Wat ook nu weer de kracht van le Carré's spionageroman uitmaakt is dat het niet om een romantisering van het spionnenbestaan draait, noch om een verheerlijking van de geheime dienst, maar dat het een raak, treffend en ontnuchterend relaas is over spionnen die als radertjes in de machine van de geheime dienst vermorzeld worden, mensen die genadeloos de tol betalen voor politieke keuzes en ondanks alles hun idealen en geloof in hun vaderland overeind proberen te houden.

editor

Door Gert De Bie sinds 4 maanden en 8 dagen

The Gameshouse
Ze doet het weer!

Ook in The Gameshouse wist Claire North ons helemaal mee te zuigen en levert ze weer een spannende, vlot lezende roman af waarin tussen de regels ook wat over onze samenleving te leren valt, voor wie dat wil. Intussen zijn er weinig (vrouwelijke) auteurs die zo prominent in onze boekenkast vertegenwoordigd zijn en nog minder van wie we het hele oeuvre lazen. Na 7 romans weten we wat Claire North haar stokpaardje is: ze schrijft (razend) spannende romans, met heel de wereld en de menselijke geschiedenis als decor, en gaat vanuit een magisch-realistisch (of noem het fantasy) blik aan de slag met de machinaties achter het menselijk handelen. Het zij een geest die van mens naar mens overspringt ('Huid' - het idee vind je ook terug in David Mitchell's Geestverwantschap), het zij een geest die telkens in een nieuw lichaam herboren wordt (haar geniale debuut De eerste 15 levens van Harry August (verscheen ongeveer gelijktijdig met 'Tijdsmeters' van David Mitchell, waarin een soortgelijk concept gebruikt wordt), het zij een vloek die de drager fysiek achtervolgt (The Pursuit of William Abbey), het zij Pietje De Dood die met zijn slachtoffers gaat praten (The end of the day). Telkens gebruikt ze dat gegeven om spanning en plot te creëren, maar licht ze ook een tipje van de sluiter om existentiële twijfels, maatschappelijke problemen of relevante vragen boven te halen. Subtiel, maar daarom niet minder aanwezig. In The Gameshouse is heel de wereld een spelbord en vallen regimes, sterven bankdirecteurs, vluchten volkeren of bombarderen piloten omdat ze pionnen in het spel van spelers zijn. Nadat we in de 2 eerste novelles kennismaken met 2 spelers en het concept van The Gameshouse, krijgen we in de slotnovelle een daverend eindspel dat gepaard gaat met flitsende actie, maar evenzeer relevante vragen over hoe rationeel menselijk handelen is, en waar het met de wereld naartoe moet. Yep, met smaak verorberd, op naar de volgende van Claire North.

editor

Door Gert De Bie sinds 5 maanden en 24 dagen

Saving Fish from Drowning
Quasi-absurde, tragikomische onheilsreis naar China en Myanmar

Met ‘Saving Fish from Drowning’ bedacht auteur Amy Tan een titel die écht doet wat het belooft: een verhaal als een quasi-absurde, tragikomische onheilsmissie. Een toon die vanaf pagina 2 al meteen wordt ingezet bij het onverwachte overlijden van het hoofdpersonage, De Chinees-Amerikaanse socialite Bibi Chen, door wiens exclusieve blik we wel het verloop van het hele verhaal zullen gaan vernemen. Door deze gewaagde romanpremisse ontstaat uiteraard een zeer uniek postuum vertelperspectief waar Amy Tan meteen alle mogelijkheden van weet uit te buiten. Door Bibi Chen met een stem vanuit het graf te laten spreken, is ze zowel de voortdurend aan- en afwezige die iedereen en alles verbindt en over iedereen en alles ongezouten haar mening geeft. Vanuit deze ironische afstand tot de andere personages lijkt Bibi Chen (of haar geest liever) zich aan confrontaties te wagen die ze bij leven waarschijnlijk geschuwd zou hebben – en net dat maakt haar nu juist tot de uitgelezen verteller voor een verhaal dat eigenlijk helemaal anders had moeten lopen… Bibi Chen overlijdt 14 dagen voor het vertrek van de door-haar-geplande groepsreis naar China en Birma (Myanmar). Haar vrienden blijven verweesd achter, maar pikken de draad vlug weer op en in haar nagedachtenis wordt de reis verder gezet. Hun reisleider en culturele ambassadeur mankerend, valt de groepsleden de ene na de andere onfortuinlijke lotswending te beurt. Het avontuur bereikt zijn crisis wanneer de groep geheel per ongeluk ontvoerd wordt door enkele milities van een obscure Birmese volksstam. Maar eind goed, al goed. Naast het relaas van een aaneenschakelijking van kolderlijke cultuurbotsingen, is ‘Saving Fish from Drowning’ ook een zeer geslaagde terreinschets van het voor de meeste van ons vrijwel ongekende politiek-volatiele Oosten. Bovendien bewijst Amy Tan met deze roman opnieuw haar meesterschap in het neerzetten van personageportretten en ervaringen die zo belevingstrouw lijken dat de lezer zich deelgenoot van het avontuur waant. Lezen is een beetje mee op reis gaan, maar bij deze reis blijven toch op z’n minst met een zeker onbehagen zitten. Op een enigszins ingetoomde manier neemt Tan ook de naïviteit en gebrekkige culturele gevoeligheid van de massatoerist op de korrel. En allen moeten we toch ergens Mea Culpa slaan. Zoals wel meerdere van haar werken is ‘Saving Fish from Drowning’ opnieuw een verrukkelijk staaltje Chinees-Amerikaanse fusionkeuken waarbij de elephant in the room – het antwoord op de whodunnitqueeste naar de omstandigheden van Bibi’s dood – slechts als bijgerechtje geserveerd wordt. Nederlandse vertaling: ‘Vissen op het droge helpen’

editor

Door Linde De Vos sinds 7 maanden en 25 dagen

World War Z
Ontspannende leestip met meerwaarde!

Een Zombie-boek. Maar voor je stopt met lezen: 't is meer dan dat. Echt wel. Zombie's zijn blijkbaar hip om de één of andere reden, getuige het succes van graphic novel en tv-serie 'The walking dead' en meerdere Hollywood-vehikels. Max Brooks (zoon van Mel) hield zich al langer bezig met zombie's maar in plaats van het genre verder uit te melken met meer bloederige actie en kwijlende vleeseters, gebruikt hij het als kapstok voor een schets van de hedendaagse geo-politieke en maatschappelijke situatie. Klinkt vergezocht? Dat is het niet. Een zombievirus duikt plotseling op en hoewel niemand er in eerste instantie geloof aan hecht, verspreidt het zich onder de mensen. Een medewerker van de Verenigde Naties maakt nadien een rapport op, waarvan wij de boekvorm te lezen krijgen. Max Brooks gebruikt de interviews met mensen van over heel de wereld om de reacties van landen en individuen te schetsen, de conflicten tussen politici en hun visie op de problematiek scherp te stellen en de verschillen tussen culturen bloot te leggen. Natuurlijk smullen we ook links en rechts van heldendaden, neergemaaide zombie's en schrijnend leed, maar de (mogelijke) impact van een wereldwijde crisis op onze samenlevingsvorm is uiteindelijke de boeiende rode draad doorheen dit boek. Natuurlijk moet je het zombie-gegeven voor lief nemen, maar we verzekeren u nogmaals: World War Z is veel meer dan dat en heeft heel wat boeiende verrassingen voor je in petto. Wat ons betreft: ontspannende leestip met meerwaarde!

editor

Door Gert De Bie sinds 9 maanden en 4 dagen